Erik Hein Academy

What if mindfulness is not just another mental performance tool, but the foundation that makes all the other tools work?

That is where my conversation with Chad McGehee begins. Chad challenges the familiar idea that mindfulness belongs on the same shelf as imagery, self-talk, goal setting, or arousal regulation: “I would disagree… that’s a kind of a misunderstanding of what mindfulness is, what mindfulness can be.” We unpack the pyramid (1) from his and his collegues work, with mindfulness underneath the traditional psychological skills, and explore three core capacities at its base: selective attention, meta-awareness, and decentering. As Chad puts it, before we ask performers to use sophisticated mental skills, we may need to ask something much more basic: “Is my attention where I want it to be?” And importantly, these are not abstract concepts. They are trainable skills—and Chad gives examples of how they can be trained in surprisingly short moments before performance.

We also talk about the “two wings” of contemplative practice. Chad uses the metaphor of a bird: one wing consists of awareness-based practices, while the other consists of compassion and heart-centered practices. In his view, both are necessary.

This and much more! Read here for reflection questions and call to actions:

https://www.erikheinacademy.com/2026/10/chad-mcgehee-whats-important-now-the-foundational-role-of-mindfulness/

hat happens to a person when war threatens not only the body, but also their sense of who they are?

In this conversation, I speak with Ukrainian psychiatrist and former serviceman Vladyslav Synyahovskyy about moral injury, combat stress, identity, leadership, and the difficult transition between being a warrior and being a citizen.

Drawing on his experience serving in the Ukrainian Armed Forces and working with soldiers and veterans, Vladyslav Synyahovskyy describes why the psychological consequences of war cannot always be understood through trauma and PTSD alone. As he puts it: “It’s not only stress reaction of body… you are thinking how to live at all.”

We explore his work on moral injury among Ukrainian soldiers and the real-life cases that led him and his colleagues to examine what happens when war collides with a person’s values, autonomy and identity. Vladyslav captures the central problem in one striking sentence: “Moral injury reflects the ethical violence of modern war — not just the destruction of bodies but damage to belief systems and identities.” What does that mean in practice, and how is moral injury different from PTSD?

A recurring theme is identity. What happens when an IT specialist, father or ordinary citizen suddenly has to become a soldier? What has to change in order to survive? And what happens when that same person eventually has to return home?

Vladyslav Synyahovskyy describes the distance between these worlds: “Here, when you are warrior, you can do everything to survive… But in normal civil life you need to be polite. You need to be open, kind.”

We also discuss how modern warfare is changing the psychological and moral landscape of combat.

This raises difficult questions about helplessness, responsibility, survivor guilt and leadership. In Synyahovskyy words: “I survived and my friends were killed.”

Leadership therefore becomes another central part of the conversation. Why can two units exposed to similar circumstances respond very differently? What does good leadership look like under extreme conditions? And can leadership protect people not only physically and psychologically, but morally?

From there, we move to what happens after combat. Vladyslav Synyahovskyy has conducted hundreds of combat psychological group debriefings and explains why talking with comrades can matter after extreme experiences. His message is deceptively simple: “If you want to survive, you need to talk with your comrades, your friends.”

We also explore military ethics. Can ethics education prepare soldiers for the moral reality of war? What happens when the values someone takes into war collide with what they encounter there? And what might military ethics contribute when soldiers have to make decisions under conditions that are radically different from the classroom?

The conversation then turns to iCOVER and acute combat stress.

Vladyslav Synyahovskyy has experience teaching soldiers how to respond to acute stress reactions and sees value in grounding someone back in reality. But he also raises an important practical question: what happens when the person who is supposed to help a stressed teammate is simultaneously fighting for his own survival?

Ultimately, the conversation comes back to perhaps the hardest transition of all: coming home. How do you move from a world in which survival, threat and the enemy are clear to the ambiguity of ordinary civilian life? What does someone have to unlearn? And how do you rebuild meaning, relationships and a moral compass after war has changed the way you see yourself and the world?

Vladyslav Synyahovskyy summarizes that challenge in a sentence that runs through the entire conversation:

“People need to return from animalistic behavior and learn how to survive a normal life.”

And perhaps that is the deeper question behind this episode: How do we prepare people to survive war without losing their ability to live in peace?

What if growing older is not primarily about preserving what is left, but about continuing to discover what your body can do? That question took me into a much wider conversation with Rafe Kelly, founder of Evolve Move Play. We started with movement, but quickly arrived at meaning. Rafe’s work is rooted in parkour, martial arts, ecological psychology, philosophy, wilderness awareness, and play. As Rafe puts it, “There’s a deep philosophical core to what I do which has grown over time.” Movement, from this perspective, is not merely exercise. It is one of the fundamental ways in which we discover what the world means to us.Children seem to understand this intuitively. Give an adult a picnic table and they see somewhere to sit and eat. Give children the same table and they may see something to climb, balance on, or jump from. “Every child inherently engages with the world in this way,” Rafe says. The world is filled with what ecological psychology calls affordances: possibilities for action. Yet as we grow older, many of those possibilities seem to disappear from our perception. A wall becomes just a wall. A staircase becomes a way to get to another floor. A fallen tree becomes something to walk around. This has consequences not only for movement but also for education. Rather than separating mind and body, Rafe argues: “Physical education in my view is actually the foundation of education in general. We are trying to educate the whole body mind.” We do not first understand the world intellectually and then move through it. Meaning emerges through the relationship between ourselves and what surrounds us: “The meaning… of the thing is actually intrinsic to a relationship.”That relational idea eventually changed how Rafe thought about movement itself. A good life, then, cannot be reduced to strength, VO₂ max, mobility, or any other isolated physical capacity. “A well-lived life is going to be dependent upon… maintaining and cultivating the structural and somatic relationships internal to the self,” Rafe explains, but also our relationships with the world, other people, and the wider field in which we live. And this does not require spectacular parkour. When I asked what someone in their fifties could actually do, his answer was beautifully simple: “In some sense the simplest thing is go for a walk.” Parkour can become a kind of pilgrimage—moving through the world attentively, discovering possibilities again. Rafe even jokes that “if you’re really, really doing bad… getting from your kitchen to your bathroom can be parkour.”And then we arrived at play. Perhaps one of the things we lose as we age is not merely physical capacity but permission: permission to climb, wrestle, explore, improvise, fail, laugh, and do something without needing it to be useful. “We don’t recognize the productivity of play,” Rafe says.

Toward the end, our conversation moved from movement and play into spirituality. A playful question about what Jesus might think about caring for the body opened a much deeper discussion about Christianity, embodiment, contemplation, and Rafe’s own search.

The podcast began with the question of how to keep moving well into our seventies and eighties, but ended somewhere much larger: What does it mean to remain fully alive in a body? To keep exploring? To keep playing? To remain open to other people, the natural world, and something beyond ourselves? Rafe described our conversation perfectly: “It was interesting to see where we go and what comes out.” Maybe that is also a beautiful way to approach the second half of life: not merely trying to preserve the body we once had, but continuing to discover what relationships, possibilities, and forms of play are still available to us.

Every trainer knows the feeling. You have carefully designed a scenario, thought about the learning objectives, created realism and added pressure. Everything seems right. But what if the trainee is learning something completely different from what you intended? In this episode of the Erik Hein Academy Podcast, I talk with human factors researcher Joel Suss about training scars: the unintended things people may learn in training that can show up later when it matters most. As Joel puts it: “All of these training scars, no one goes out to create them.” And perhaps that is exactly what makes them so interesting—and potentially dangerous.

We begin with an almost unbelievable story about a police officer who had practised one particular response hundreds, perhaps thousands, of times. Then one day, reality tested what training had actually taught him. From there, Joel and I explore a deceptively simple question: what exactly is a training scar? Is it merely another name for negative transfer, automaticity or context-dependent learning? Or does the concept point to something those academic terms don't quite capture? As Joel says: “Training scars seems to capture something much closer to the police training environment.”

That question quickly takes us into the heart of scenario-based training

“Zonder duidelijke definitie van wat moraliteit is, laat staan het mechanisme, zie ik dat er heel veel begripsverwarring ontstaat.” In gesprek met Chi Lueng Chiu over morele vorming, ethiek en karakter. Zeer interessant denk ik voor docenten ethiek en vorming in het algemeen bij defensie en politie. Als we militairen ethiek onderwijzen, is de vraag misschien niet alleen: kennen ze de regels en weten ze wat goed handelen is? De interessantere vraag is: zijn die regels ook echt van henzelf geworden? Chi maakt in dit gesprek een belangrijk onderscheid tussen regels simpelweg volgen en regels werkelijk integreren. Ook legt hij uit dat Morele verwonding niet hetzelfde is als handelen tegen je waarden. Bij een morele verwonding zou je volgens hem moeten kunnen onderzoeken: wie is de vermeende dader, wie het slachtoffer en wat is de schade? Dat is volgens hem niet noodzakelijk hetzelfde als iets meemaken dat botst met je persoonlijke kernwaarden. En voor militaire prestatiepsychologen stelt Chi een minstens zo interessante vraag: maken we mensen weerbaar door ze vooral onder druk te zetten, of moeten we ze eerst voldoende ‘voeden’ om die druk aan te kunnen? Zijn formulering is raak: “Als je mensen weerbaar wil maken, dan moet je ze doorvoeden. Je kan niet iemand op pad sturen die uitgehongerd is.” Daarmee verschuift het gesprek van alleen selecteren op wie sterk genoeg is, naar het daadwerkelijk ontwikkelen van mensen: autonomie, competentie, verbondenheid, persoonlijkheid en person-environment fit. Zoals Chi het samenvat: selectie gaat over overleven; ontwikkeling gaat over floreren.Net zo boeiend is de vraag: Kun je karakter eigenlijk trainen? In militaire opleidingen spreken we graag over karaktervorming en deugden als moed, rechtvaardigheid en gematigdheid. Maar wat gebeurt er met dat karakter wanneer de druk echt hoog wordt? In dit gesprek onderzoeken Chi en ik hoe persoonlijkheid, motivatie, waarden, omgeving en narratieve identiteit samen bepalen hoe iemand uiteindelijk handelt.Dit en nog veel meer in dit wederom voor mij zeer leerzame gesprek met Chi Lueng Chiu.

Wat motiveert mensen werkelijk? En wat gebeurt er wanneer motivatie vooral voortkomt uit druk, verwachtingen of het verlangen om goed te presteren? In deze aflevering spreek ik met Maarten Vansteenkiste, hoogleraar ontwikkelings- en motivatiepsychologie aan de Universiteit Gent en internationaal expert op het gebied van de zelfdeterminatietheorie. We beginnen meteen met een belangrijke nuance. Externe motivatie kan mensen wel degelijk in beweging krijgen, zegt Maarten: “Door druk te zetten op iemand kan je wel die persoon in beweging krijgen. Maar de vraag is: hoelang houdt dat dan vol?” Daarmee is de toon gezet voor een gesprek over motivatie dat een stuk rijker blijkt dan het eenvoudige onderscheid tussen ‘gemotiveerd’ en ‘niet gemotiveerd’.

Centraal staat het bekende ABC van de zelfdeterminatietheorie: autonomie, verbondenheid en competentie. Wat hebben mensen psychologisch nodig om te kunnen groeien, leren en functioneren? En zijn die behoeften alleen belangrijk wanneer de omstandigheden gunstig zijn, of juist ook wanneer het leven moeilijk wordt? Maarten vertelt over onderzoek in onveilige omstandigheden en komt daarbij tot een opvallende conclusie: “Zelfs in onveilige situaties hebben we ook nood aan competentie, autonomie en verbondenheid om ons psychologisch goed in ons vel te kunnen voelen.” We bespreken bovendien hoe lichamelijke en psychologische behoeften elkaar voortdurend kunnen beïnvloeden.

Vervolgens maken we de stap naar onderwijs en het docentenkompas. Wat kan een docent concreet doen om motivatie te ondersteunen? Hoe verhouden autonomie en structuur zich tot elkaar? En waarom betekent autonomieondersteuning veel meer dan studenten simpelweg zoveel mogelijk keuzes geven? Volgens Maarten zit de kracht juist in de combinatie: “Het is die mix van structuur en autonomieondersteuning die eigenlijk essentieel is.” We verkennen wat dat betekent voor docenten in onder andere het reguliere onderwijs, de politie en Defensie, en waarom goed onderwijs uiteindelijk ook te maken heeft met het gevoel dat je als leerling werkelijk wordt gezien.

Daarbij komen we bij een hardnekkige misvatting over autonomie. Zeker in sterk collectieve omgevingen — denk aan vechtkunst, Defensie of andere organisaties waarin groepsbelang, discipline en loyaliteit centraal staan — kan autonomie al snel klinken als individualisme of ‘je eigen ding doen’. Maar dat is niet wat ermee bedoeld wordt. “Autonomie in de zelfdeterminatietheorie wordt niet gedefinieerd als individualisme en uw losrukken van een groep. Het gaat eigenlijk over het vrijwillig handelen en voelen.” Dat opent een interessante discussie over vrijwillig kiezen voor collectieve doelen, waarden, internalisatie en zelfs over de vraag of er een morele dimensie verborgen zit in een motivatietheorie.

Tot slot leggen we een overtuiging onder het vergrootglas die nog altijd voorkomt in opleidingen waarin mensen voorbereid worden op moeilijke omstandigheden: word je sterker door mensen eerst psychologisch onder druk te zetten? Moeten toekomstige professionals leren omgaan met tegenslag door autonomie, structuur en verbondenheid bewust te verminderen? Maarten is daar uitgesproken over: “Je wordt daar niet sterker door.” En even later: “Maar zo leer je niet iemand zwemmen. We moeten ze leren zwemmen en dan gaan ze inderdaad wel de overkant bereiken.” Een gesprek over motivatie, onderwijs en veerkracht — maar uiteindelijk vooral over de vraag welk klimaat mensen nodig hebben om zichzelf te leren dragen wanneer het moeilijk wordt.

Thomas D'havé is klinisch psycho-neuro-immunologisch therapeut (KPNI), fysiotherapeut en osteopaat. Al jaren inspireert hij zorgprofessionals, therapeuten en topsporters met zijn brede kijk op gezondheid. Hier eerste hoofdstuk uit zijn nieuwe boek: Tijdens het congres Intelligence of Nature liet hij al zien hoe fysiologie, leefstijl en evolutie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In deze podcast bouwen we daarop voort. Wat begint als een gesprek over zijn boek en de toepasbaarheid daarvan binnen politie, defensie, topsport en de acute zorg, ontwikkelt zich al snel tot een diepgaande zoektocht naar gezondheid, prestaties en herstel. Niet de klacht staat centraal, maar de mens achter de klacht.Opvallend genoeg begint het gesprek niet met theorie, maar met een klein moment van zelfregulatie. Door technische problemen hebben we allebei een frustrerende ochtend achter de rug. In plaats van ons daartegen te verzetten, besluiten we eerst bewust te vertragen. Achteraf blijkt dat misschien wel de perfecte opening voor een gesprek waarin regulatie belangrijker is dan controle en waarin niet het bestrijden van stress centraal staat, maar het leren omgaan met stress.Thomas vertelt hoe hij jarenlang werkte als fysiotherapeut en osteopaat en waarom hij uiteindelijk ontdekte dat een puur mechanische blik op het lichaam voor hem niet langer voldeed. De overstap naar de klinische psycho-neuro-immunologie betekende geen breuk met zijn eerdere vakgebied, maar juist een verbreding van zijn denken. Die ontwikkeling vormt de basis van het verdere gesprek.Aan de hand van bekende voorbeelden uit het topvoetbal laat Thomas zien waarom terugkerende hamstring-, kuit- en liesblessures volgens hem vragen oproepen die verder gaan dan biomechanica alleen. Daarbij doet hij enkele uitspraken die direct uitnodigen tot reflectie: "Het symptoom is niet het probleem." En misschien nog wel provocerender: "Wij geloven niet in pech en toeval."Lees hier verder:

De eerste avond- en nachtdienst is voor veel startende artsen een spannend kantelpunt. In deze aflevering spreekt Erik Hein met Anique Baten (niet praktiserend internist acute geneeskunde, onderwijskundig adviseur en promovendus) over het PREPARE-programma, dat jonge artsen helpt de stap te maken naar zelfstandig functioneren onder druk.We bespreken waarom veel arts-assistenten zich onzeker voelen tijdens hun eerste diensten, hoe niet-technische vaardigheden zoals samenwerken, communiceren en prioriteren het verschil maken, en welke rol simulatieonderwijs, werkplekleren en de DAA-debrief (Description – Analysis – Application) spelen in duurzaam leren.Daarnaast gaan we in op presteren onder druk, stressregulatie, de Yerkes-Dodson-curve, mentale simulatie, tactische pauzes, psychologische veiligheid en adaptieve expertise. Ook bespreken we waarom realistische simulaties soms méér stress oproepen dan de praktijk en hoe instructeurs een leeromgeving creëren waarin professionals veilig kunnen groeien.Een inspirerende aflevering voor artsen, opleiders, simulatie-instructeurs en iedereen die professionals voorbereidt op complexe beslissingen onder druk.

Stop met technieken aanleren. Begin met leerproblemen ontwerpen. Wat vechtsportdocenten en docenten bewegingsonderwijs kunnen leren van Ecological Dynamics.Een gesprek met Freek van Iersel. Voormalig professioneel MMA-vechter en actief combat-sambo atleet bij TeamNL. Freek is is docent-onderzoeker bij de HAN ALO Nijmegen. Voor veel vechtsportleraren en docenten bewegings-onderwijs zal dit gesprek met Freek van Iersel voelen als een bevestiging én als een inspiratiebron. Een bevestiging, omdat veel ervaren trainers al jarenlang tegen dezelfde vragen aanlopen.

En een inspiratiebron, omdat Freek laat zien dat er een andere manier van lesgeven mogelijk is: een manier die leidt tot meer plezier, meer betrokkenheid én betere transfer naar de praktijk.

Lees hier verder en lees het artikel van Freek: https://www.erikheinacademy.com/2026/06/freek-van-iersel-stoeien-en-treffen-zonder-gedoe-een-ecologische-constraints-led-approach/

Soms help je een leerling meer door een vraag te stellen dan door een antwoord te geven. Maar hoe doe je dat in de praktijk?

In dit gesprek legt pedagoog Jelle Ris uit waarom goed onderwijs soms begint met vertragen in plaats van versnellen, met vragen stellen in plaats van antwoorden geven, en met vier concrete pedagogische kwaliteiten die iedere docent morgen al kan toepassen: onderbreken, vertragen, steunen en voeden.

Soms help je een leerling meer door een vraag te stellen dan door een antwoord te geven. Volgens Jelle Ris is dat misschien wel de kern van onderwijs: jonge mensen helpen om niet alleen te vragen wat zij van de wereld willen, maar ook wat de wereld van hen vraagt.

Veel docenten herkennen het gevoel dat zij voortdurend moeten uitleggen, oplossen, begeleiden en motiveren. Maar wat als goed onderwijs niet begint met meer uitleg, maar met het stellen van betere vragen? In dit gesprek onderzoeken we waarom onderwijs minder draait om controle en meer om ontmoeting.

Een van de meest praktische inzichten uit het gesprek is dat we leerlingen niet kunnen vormen zoals we een lesplan ontwerpen. We weten niet wie een leerling zal worden en we kunnen de toekomst niet voorspellen. Dat klinkt misschien ongemakkelijk, maar volgens Ris schuilt daar juist de kracht van onderwijs. De vraag is niet hoe we leerlingen precies krijgen waar wij ze willen hebben, maar hoe we omstandigheden creëren waarin zij geraakt kunnen worden, nieuwsgierig worden en verantwoordelijkheid leren nemen.

Dat heeft directe gevolgen voor de dagelijkse praktijk. Wanneer grijp je als docent in? Wanneer laat je een leerling worstelen? Wanneer vertraag je juist het proces in plaats van het te versnellen? Ris beschrijft vier pedagogische kwaliteiten die daarbij kunnen helpen: onderbreken, vertragen, steunen en voeden. Geen methode of stappenplan, maar manieren van kijken die iedere docent morgen al kan uitproberen.

Het gesprek gaat ook over een probleem dat veel docenten intuïtief herkennen. We knippen de wereld op in vakken, leerdoelen, toetsen en competenties, terwijl het leven zelf samenhangend en complex is. Volgens Ris leren leerlingen daardoor soms meer over losse onderdelen dan over de wereld waarin zij later moeten leven. Zijn alternatief is onderwijs dat vertrekt vanuit betekenisvolle vragen en praktijken, zodat kennis weer verbonden raakt met het echte leven.

Daarmee komen we bij misschien wel de belangrijkste vraag van deze aflevering. Wat is eigenlijk het doel van onderwijs? Volgens Ris niet een leerling die zoveel mogelijk weet, maar een leerling die leert vragen: “Wat vraagt dit van mij?” Dat noemt hij volwassen zelfstandigheid. Niet alles zelf kunnen, maar verantwoordelijkheid leren nemen in relatie tot anderen en de wereld.

Wat doe je als onderwijs vooral bezig lijkt met presteren, consumeren en hun individueel succes? Hoe help je jonge mensen verantwoordelijkheid te nemen voor iets dat groter is dan henzelf? En hoe blijf je als docent zelf overeind in een tijd van polarisatie, prestatiedruk en voortdurende verandering? In dit gesprek geen eenvoudige antwoorden, maar wel een ander perspectief op onderwijs, volwassenheid en de rol van de docent. Daarbij maken we kennis met denkers als Gert Biesta, Jan Masschelein, Hannah Arendt, Tim Ingold, Philippe Meirieu en Henry Giroux, die helpen om met nieuwe ogen te kijken naar vragen waar veel docenten dagelijks mee worstelen.

Voor iedere docent die zich weleens afvraagt of onderwijs meer is dan kennisoverdracht, biedt dit gesprek een rijke bron van ideeën, vragen en vooral nieuwe manieren om naar leerlingen, leren en de wereld te kijken.

Randy Wark is back! He is a police sergeant from North Carolina in the United States with nearly eighteen years of law-enforcement experience. During his career he has worked in patrol, served in a street crimes unit, led a SWAT team, and spent four years as a training coordinator before returning to operational policing. Outside of law enforcement, he is a first-degree black belt and coach in Brazilian Jiu-Jitsu.

Most importantly for this conversation, he has become a passionate advocate of ecological dynamics and the constraints-led approach as a framework for developing police performance.

And this podcast is about that: keep the training alive!

Reflection Questions

Randy repeatedly argues that officers should become better problem-solvers rather than better technique-repeaters. As he puts it: "We want them solving problems right then and there with what they have in front of them."

1. In your own training, where are you still teaching or practicing "perfect techniques" instead of helping people solve realistic problems?

Randy also says: "Very seldom does handcuffing actually take place in the way that we're taught to do it in the academy."

2. Which skill in your curriculum shows the biggest gap between how it is taught and how it actually happens on the street?

Perhaps the most important quote of the entire podcast is:

"It wasn't about developing games to cause certain moves to come out. It's about getting certain objectives to come out."

3. When you design training, are you primarily teaching movements, or are you designing experiences that produce the outcomes you want to see under pressure?

Call to Action 1 – Replace One Drill

James Clear often emphasizes that lasting change starts with small changes rather than complete overhauls.

This week, identify one traditional drill you regularly teach.

Ask yourself:

What problem is this drill trying to solve?

Then redesign it as a simple game with:

• a clear objective,
• a clear win condition,
• some uncertainty,
• and some resistance.

Don't change your whole curriculum.

Change one drill.

Call to Action 2 – Start with the Problem

Randy repeatedly stresses:

"Perception-action coupling right out the gate."

At your next training session, resist the urge to begin with a long explanation.

Instead, give students a realistic problem within the first five minutes.

Let them struggle.

Let them explore.

Let them fail.

Then coach.

Observe what changes in their engagement and decision-making.

Randy's final message is:

"Keep it alive."

Wouter Vanhuysse is klinisch psychoneuroimmunoloog, medeoprichter van KPNI België en het KPNI Huis, maar zijn zoektocht begon veel praktischer: als fysiotherapeut en manueel therapeut die steeds vaker merkte dat symptoombehandeling niet genoeg was.

Hij behandelde jarenlang grote aantallen patiënten, verdiepte zich in orthopedische manuele therapie, manuele neurotherapie en later voetreflexologie, waarbij hij bijna acht jaar “bijna uitsluitend via de voet” behandelde. Toch bleef één vraag terugkomen: waarom kwamen mensen maanden later opnieuw binnen met vergelijkbare klachten? Zoals hij het zelf zegt: “Waarom stel je nu in godsnaam terug met gelijkaardige klachten?” Die frustratie werd de ingang naar KPNI: niet langer alleen kijken naar de klacht, maar naar het systeem, de tijdlijn en het waarom achter het symptoom.De kern van de KPNI-benadering is dat gezondheid niet bestaat uit losse organen, spieren of klachten, maar uit voortdurend communicerende systemen. Wouter noemt onder andere hersenen, immuunsysteem, metabolisme, hormonen, zenuwstelsel, darmgezondheid, insuline, leptine en cortisol. Zijn centrale vraag is steeds: welke systemen communiceren nog goed met elkaar en welke niet meer? Hij zegt: “Wat wij doen in de PNI is de mogelijke interactie tussen de verschillende organen en systemen proberen in kaart te brengen om een mogelijke verklaring te krijgen van het waarom van ons symptoom.”

Wat gebeurt er als je het denken van een onderwijsfilosoof verbindt met geestelijke verzorging bij ouderen met dementie?

In dit gesprek ontstaat een onverwachte maar verrassend rijke ontmoeting tussen het werk van pedagoog Gert Biesta en de dagelijkse praktijk van geestelijke verzorging in de ouderenzorg.

Ik wilde met Maartje praten over haar bijdrage aan het boek "Wereldgericht onderwijzen - Biesta in de praktijk". Maar er ontstond iets heel anders.

Het verbinden van meerdere ogenschijnlijk gescheiden werelden: pedagogiek - filosofie - geestelijke verzorging en ouderenzorg. Gelukkig durfden we dit prachtig risico aan!

We onderzoeken letterlijk ter plekke de vraag wat het gedachtegoed van Biesta kan betekenen voor zorg en meer specifiek voor geestelijke verzorging van ouderen.

Vanuit haar achtergrond in pedagogiek, filosofie en ethiek vertelt Maartje Jansens hoe zij via het denken van Emmanuel Levinas en later Biesta verbindingen begon te zien tussen onderwijs, menswording en ouderenzorg.

Drie Biesta-begrippen blijken daarbij richtinggevend: subjectificatie, innerlijkheid en humaniteit.

Subjectificatie wordt beschreven als het aanmoedigen van mensen om “hun leven in de wereld te willen leven”, ook wanneer dementie het bestaan kwetsbaar maakt.

Innerlijkheid verwijst naar de zorg voor de “binnenkant” van de mens — een dimensie die volgens Biesta in het onderwijs vaak vergeten wordt en die geestelijk verzorgers juist proberen te verzorgen.

Humaniteit krijgt vorm in de Levinasiaanse gedachte dat mens-zijn begint bij aangesproken worden door de ander.

Juist ouderen in verpleeghuizen, die soms dreigen te verdwijnen achter gedrag of ziektebeelden, vragen om die erkenning als mens.

Vervolgens vertelt Maartje over haar persoonlijke zoektocht: van pedagogische wetenschappen, via filosofie en Levinas, naar geestelijke verzorging in de ouderenzorg. Haar rode draad blijkt steeds dezelfde vraag: wat is goed leven en goed samenleven?

Het gesprek zoomt daarna in op de verschillen tussen psychologische behandeling en geestelijke verzorging.

Daarna verschuift het gesprek naar Biesta’s verzet tegen simpele toepassingen of “10 tips”, omdat theorie volgens zowel Biesta als Levinas gevaarlijk wordt zodra zij de werkelijkheid probeert vast te zetten en mensen reduceert tot categorieën.

Dat wordt gekoppeld aan de kritiek op classificatiesystemen en op een samenleving die alles beheersbaar wil maken. De vrijheid van de ander mag niet verdwijnen achter modellen of systemen.

Van daaruit daar maakt Maartje de brug naar de ouderenzorg: bij bewoners met dementie blijkt Biesta’s begrip subjectificatie ingewikkeld, omdat vrijheid onder druk staat, maar juist daarom is het belangrijk mensen niet af te schrijven.

Zij beschrijft hoe bewoners via rituelen, muziek, poëzie, natuur, gesprekken en ontmoetingskringen toch in relatie met de wereld kunnen blijven staan.

Een belangrijk deel van haar werk blijkt daarnaast te liggen bij de ondersteuning van zorgteams, die dagelijks worstelen met morele dilemma’s.

Morele stress vormt daarbij een centraal thema: zorgverleners weten vaak wat goede zorg zou zijn, maar ervaren organisatorische of praktische beperkingen waardoor zij daar niet naar kunnen handelen.

Via de dialoogsleutels van zorgethicus Linus Vanlaere leren teams woorden geven aan wat schuurt, welke loyaliteitsconflicten zij ervaren en waar hun diepste verlangen ligt.

Het gesprek eindigt met een filosofische verdieping over de verhouding tussen Levinas en Aristoteles.

Toch ziet Maartje een verbinding via praktische wijsheid (phronesis): het vermogen om steeds opnieuw een wijs oordeel te vellen over wat hier en nu goed is — in onderwijs én in zorg.

Uiteindelijk ontstaat een hoopvolle conclusie: ook mensen met dementie blijven mensen die aangesproken willen worden in hun mens-zijn, en goede zorg vraagt niet alleen om protocollen, maar ook om aandacht voor de binnenwereld van zowel bewoners als zorgverleners.

What if we’ve had simulation training wrong all along?” For years, many of us — in healthcare, police, military, and emergency services — have assumed the same thing: The more realistic the simulation, the better the learning.

More technology. More realism. Better mannequins. More immersive environments.

But what if that assumption is fundamentally flawed?

In my recent podcast conversation with emergency physician, anthropologist, and simulation researcher Eve Purdy, one idea kept challenging my thinking:

“Real doesn’t necessarily mean more learning or better.”

And perhaps even more surprising:

“We have seen people behave more like it’s real life with the laminated cutouts than with things like mannequins.”

Yes — laminated paper patients.

That conversation led us into a fascinating exploration of simulation training, team stress, learning transfer, psychological safety, and why teams sometimes perform brilliantly under pressure — while other times they fall apart.

Eve Purdy is an emergency physician with a background in anthropology and a strong passion for understanding how teams function under pressure. Trained in both emergency medicine and anthropology in Canada, she now lives and works in Australia.

At Gold Coast Health, she works as an emergency physician and leads simulation-based team training. She is also affiliated with the Translational Simulation Collaborative, where her work combines frontline clinical care, anthropological insights, and systems thinking to improve how healthcare teams learn, collaborate, and perform.

In addition, she is currently building Simulation Simplified — an initiative focused on creating simple yet powerful tools that make team training more accessible and practical, wherever healthcare happens.

Her mission is clear: helping teams work and learn better.

About Eve Purdy

In gesprek met Pedro De Bruyckere over zijn boek " Bijna alles wat je moet weten over psychologie". Voor wie kinderen en jongeren opvoedt. Onderwerpen: – De impact van de replicatiecrisis: welke klassieke inzichten staan nog overeind?– Het verschil tussen psychologie en pedagogiek. – Persoonlijkheid en identiteitsontwikkeling (met verrassende inzichten rond Erik Erikson)– Morele ontwikkeling volgens Lawrence Kohlberg – en waarom timing minder vastligt dan we denken– De kracht én valkuilen van straffen, belonen en toetsen– Motivatie: van cijfers naar betekenis (met o.a. zelfdeterminatietheorie)– Wat autonomie in de klas echt betekent (spoiler: niet “zoek het zelf maar uit”)– Weerbaarheid: wat het wél is – en vooral wat niet– De groeiende zorg rond mentale gezondheid van jongeren– En de vraag: wat is eigenlijk nog de rol van de docent in dit geheel?Goede theorieën geven geen simpele antwoorden, maar maken de werkelijkheid juist rijker en genuanceerder.Benieuwd welke inzichten voor jou blijven staan… en welke misschien niet meer.

“Welke plek verdient fitness in het bewegingsonderwijs – en waarom?” In deze aflevering duiken we in een onderwerp dat elke gymdocent raakt. Want waar hebben we het eigenlijk over? Hebben we het over fitness, over intensief bewegen, of – zoals hier wordt voorgesteld – over krachtspelen?“Fitness… dat neigt toch wel teveel naar sportscholen… terwijl ik denk: het is breder.”En tegelijkertijd: “Intensief bewegen is ook geen goede term… want in een goed tikspel beweeg je ook intensief.”Dus wat blijft er dan over?In dit gesprek verkennen we een nieuwe invalshoek: krachtspelen. Met als kern:“Het verplaatsen van een weerstand van de ene naar de andere positie… en dat herhalend vol te kunnen houden.”Maar deze podcast gaat over meer dan alleen termen.We stellen de fundamentele vraag:“Is fitter worden en fitheid van leerlingen een doelstelling van ons vak?”En misschien nog belangrijker:Wat willen we eigenlijk dat leerlingen leren in de gymles?Want:“Door twee keer 45 minuten beweegonderwijs ga je echt geen grotere spieren krijgen.”Maar wat kun je wél bereiken?We nemen je mee in de zoektocht naar:– betekenisvolle activiteiten– het koppelen van krachtspelen aan leren, samen en betrokken bewegen– en de vraag hoe we leerlingen voorbereiden op een bewegingscultuur waarin fitness steeds dominanter wordtEn misschien wel de mooiste uitnodiging uit deze aflevering:“Wat gebeurt er eigenlijk in je lichaam… wat voel je… wat denk je… als je beweegt in de context van fitness en krachtspelen?”Een gesprek voor elke LO docent die zich afvraagt: “Welke plek verdient fitness in het bewegingsonderwijs – en waarom?”Welkom bij deze aflevering.

Barend Last is Auteur, spreker, leraar (groep 3) en onderwijsmaker. We gaan in gesprek over het onderwijs als 'systeem', motivatie, karikaturen van directe instructie en natuurlijk AI.

Zo laat Barend zien hoe we in het onderwijs vaak spreken over motivatie, terwijl we tegelijkertijd systemen in stand houden die die motivatie ondermijnen. Hoe autonomie wordt verward met keuzevrijheid. En hoe de rol van de leraar veel complexer — en belangrijker — is dan vaak wordt gedacht.

Van de vroege selectie in het basisonderwijs tot het gebrek aan echte verbondenheid in het voortgezet onderwijs. Van de kracht van betekenisvolle ervaringen (zoals zijn jaren bij Defensie/ Marine) tot de manier waarop AI ons dwingt opnieuw na te denken over wat leren eigenlijk is.

Deze podcast raakt vijf grote thema’s:

🎯 Motivatie en psychologische basisbehoeften (SDT)
🧑‍🏫 De leraar als vakman en diagnostisch professional
🏫 De structuur en beperkingen van het onderwijssysteem
🤝 Betekenis, verbondenheid en ‘erbij horen’
🤖 AI als spiegel voor de zwakke plekken van onderwijs

Reflectievragen
1. Werk jij in jouw lessen vooral aan motivatie… of aan de voorwaarden waaruit motivatie ontstaat?
2. In hoeverre ervaren jouw leerlingen echte verbondenheid en betekenis in wat ze doen?
3. Als AI jouw opdrachten morgen volledig kan overnemen — wat zegt dat dan over je onderwijs?

Jeroen Van Cutsem is a postdoctoral Researcher at Royal Military Academy, Belgium. We talk about resilience and Circulating biomarkers but also about mental fatique.

We still don’t fully understand why some individuals perform under extreme stress—while others break down. Traditionally, resilience has been framed as something psychological: mindset, grit, mental toughness. But this research takes a different lens—one that looks inside the body.

The focus in this line of research is on Circulating biomarkers such as cortisol, IGF-1, neuropeptide Y (NPY), and DHEA(S).

Resilience was defined in a performance-oriented way as the ability to maintain cognitive and physical performance under challenging conditions. A decline in performance was therefore interpreted as lower resilience. Based on this definition, the review examined whether circulating biomarkers are associated with the ability to sustain performance under stress.

These biomarkers provide a physiological window into resilience.

Key insights are:

• Resilience is not about avoiding stress.
• It’s about how your body responds and recovers from it.

High performers often show a pronounced but controlled stress response, followed by a rapid return to baseline.
This pattern reflects what the researchers call physiological flexibility.

Not too flat. Not too extreme. But adaptive.

This raises important questions:

• How strong should a stress response be to be “optimal”?
• How fast should recovery occur?
• And how do we define these thresholds across individuals and contexts?

If we want to understand performance under pressure—whether in military, police, or high-stakes environments—we need to move beyond behavior alone. We need to understand the biology of adaptation. Not just: Can you handle stress?
But: How does your body handle stress—and how quickly does it reset?

If you’re working in training, leadership, or performance environments: this is a space worth watching.

Because the future of resilience may be measurable, trainable—and physiological.

The conversation shifts to mental fatigue, which is defined as a psychobiological state with both a subjective (how it feels) and physiological (biological processes) component. It is typically caused by prolonged cognitive effort and fluctuates over time, meaning it is a state rather than a fixed trait. Mental fatigue can negatively affect both cognitive and physical performance.

Importantly, someone can be physically fit but mentally fatigued—for example after a long workday. Even without physical exertion, mental fatigue can still impair physical performance. This happens not because the body changes physiologically, but because tasks feel more effortful.

The key mechanism behind this is rating of perceived exertion (RPE): when mentally fatigued, effort feels higher, which limits performance. This effect is linked to brain processes, possibly involving increased neural drive (motor-related cortical potential), meaning the brain has to work harder to produce the same physical output.

Measuring mental fatigue remains challenging. There is currently no reliable wearable that can directly assess it, making simple self-report (“how mentally fatigued do you feel?”) still the most practical method.

In terms of countermeasures, some strategies show promise. Creatine supplementation can help sustain cognitive performance over time, while mouth rinsing with a bitter solution (e.g., caffeine-based) can provide an acute boost by stimulating the brain.

Other approaches like breathing techniques, yoga, and recovery strategies may also help reduce mental fatigue.

Prof. dr. Peter J. Beek is hoogleraar Coördinatiedynamica bij de afdeling Bewegingswetenschappen van de Vrije Universiteit Amsterdam.

We spreken over zijn komende boek en hij neemt ons opnieuw mee in de geschiedenis en de grote vragen van het vakgebied motorisch leren. Het gesprek beweegt van de historische ontwikkeling van het vak naar actuele discussies over transfer, evidence based methoden en de rol van cognitie in bewegingscontrole.De historie van motorisch leren. De bewegingswetenschap heeft zich de afgelopen decennia sterk ontwikkeld. In de vroege fase stond vooral de informatie-verwerkingsbenadering centraal. Beweging werd gezien als een proces waarbij het brein informatie verwerkt, beslissingen neemt en vervolgens spieren aanstuurt.Binnen dit perspectief werd leren vaak opgevat als het opslaan van motorische programma’s in het geheugen. Het brein fungeerde als een soort centrale processor die bewegingen berekent en uitvoert.Later kwam hier kritiek op. Nieuwe benaderingen, zoals de ecologische psychologie en ecological dynamics, benadrukken dat beweging niet alleen in het brein ontstaat, maar juist in de interactie tussen lichaam, taak en omgeving.In de Nederlandse bewegingswetenschap en het bewegingsonderwijs speelden in de jaren zeventig enkele belangrijke figuren een rol, met name Gordijn, Rijsdorp en Buitendijk. Vooral Gordijn was sterk beïnvloed door de existentiële fenomenologie uit de Europese filosofie (o.a. Merleau-Ponty, Sartre, Husserl en Brentano). Vanuit deze stroming werd bewegen niet primair onderzocht via experimenten, maar begrepen als een menselijke activiteit die betekenis krijgt binnen een geleefde wereld. Deze benadering had veel invloed op het Nederlandse bewegingsonderwijs en op opleidingen zoals de ALO en CALO.Parallel hieraan ontwikkelde zich in de bewegingswetenschap een meer experimentele traditie, sterk beïnvloed door de cognitieve psychologie. Vanaf het einde van de jaren tachtig kwam daar een nieuwe inspiratiebron bij: ecologische psychologie en dynamische systeemtheorie (coördinatiedynamica). Belangrijke studies en proefschriften uit die periode, zoals het werk van Kelso en onderzoek naar jongleren, drummen en tafeltennis, lieten zien dat beweging ook begrepen kan worden als een dynamisch samenspel tussen lichaam, taak en omgeving.Deze nieuwe benaderingen vormden deels een tegenreactie op de klassieke cognitieve psychologie. Soms leidde dat tot het idee dat cognitie zou worden “ontkracht”, maar volgens de spreker was dat eigenlijk een misverstand: onderzoekers uit de ecologische en dynamische traditie ontkenden niet dat cognitie een rol speelt, maar wilden vooral laten zien dat beweging niet uitsluitend vanuit cognitieve processen kan worden verklaard.In de jaren vijftig ontstond het idee dat er misschien zoiets bestaat als een motorisch IQ (MQ). Of dat bestaat? Luister de podcast!

Overige onderwerpenHet Athletic Skills Model (ASM)

Donorsporten en transfer

Bestaan er onafhankelijke abilities of zijn deze heel context- en taakspecifiek?Ecological dynamics en de Constraints-Led ApproachDifferentieel lerenOok de rol van cognitie in motorisch leren komt uitgebreid aan bod.In de klassieke theorieën speelde cognitie een centrale rol: het brein berekent bewegingen en stuurt het lichaam aan.Nieuwere benaderingen zien cognitie minder als een centrale controller en meer als onderdeel van een dynamisch systeem waarin perceptie, actie en omgeving continu op elkaar reageren.De discussie hierover is nog lang niet afgerond. Het vakgebied blijft zoeken naar een balans tussen cognitieve verklaringen en dynamische, ecologische perspectieven.

A Life Among First Responders with with Dr. Robbie Adler-Tapia. A psychologist with more than four decades of experience working with trauma, particularly among first responders such as police officers, firefighters, and emergency medical personnel. Her professional journey is deeply connected to her personal life.

She grew up in a family of first responders, began working as an EMT firefighter at the age of sixteen, and later moved through nursing, developmental psychology, counseling, and eventually clinical psychology.

For her, working with trauma in emergency professions is not merely a career choice but a continuation of the world she grew up in. Her early fascination with psychology came from a simple yet profound question she asked while working in neonatal intensive care: what happens to people after they leave the hospital? She became curious not only about physical recovery but also about psychological and emotional healing.

Shownotes and the book here: https://www.erikheinacademy.com/2026/03/robbie-adler-tapia-ph-d-one-badge-one-brain-one-life/

Wat vraagt het mentaal om jarenlang aan de absolute wereldtop te blijven?In deze aflevering van de Erik Hein Academy Podcast ga ik in gesprek met Nico van Yperen, hoogleraar Sport & Performance Psychology, over het nieuwe boek Winnen met je hoofd – geschreven samen met olympisch kampioen Marit Bouwmeester.We spreken over:• Waarom winnen wél centraal mag staan in topsport• Het principe control the controllables• De kracht van een alter ego• Hoe boosheid een motor kan zijn voor topprestaties• Zelfvertrouwen versus self-efficacy• Gezonde ambitie in een prestatiemaatschappij• En wat er nodig is om duurzaam aan de top te blijvenEen gesprek over mentale discipline, emotionele intelligentie en de wijsheid van 2000 jaar oud stoïcisme — vertaald naar olympisch goud.Voor sporters, coaches en iedereen die beter wil leren presteren.🎧 Luister nu.

Wat als mijn hele leven gebouwd is op presteren…en ik op mijn 55e ontdek dat je méér bent dan wat je produceert?

Ik ga te rade bij Prof. Dr. Fred Korthagen over zijn nieuwste werk: Zijnsgericht coachen. Wie ben ik, los van mijn overlevingspatronen? We spreken over:

• De overgang van krachtgericht naar zijnsgericht coachen
• Het verschil tussen gedragsreflectie en betekenisreflectie
• Ego, vasana’s en gewoonte-energie
• Zelfcompassie
• Hier-en-nu gewaarzijn
• En hoe je als professional niet harder, maar dieper kunt werken

Het gaat om de keuze of ik leef vanuit een kramp of vanuit mijn potentie.

Vogeltje op mijn schouder

We hebben het ook over het vogeltje op mijn schouder. Het “vogeltje” is de metafoor voor de automatische innerlijke stem of gewoonte-energie – een oud overlevingspatroon dat op je schouder zit en beschermend in je oor fluistert met gedachten als “stel ik wel de goede vraag?” of “ik ben niet goed genoeg”. Dat je al die zinnetjes kunt zien als een boodschap van een vogeltje dat op je schouder zit. En dat je je leven lang hebt geleerd om naar dat vogeltje te luisteren, omdat het je soms ook geholpen heeft. Dat je daar met mildheid naar kunt kijken. Dat je niet hoeft te vechten met het vogeltje, maar kunt zeggen: “Dank je wel voor deze boodschap. Je wilt me beschermen door te zeggen: misschien is het te moeilijk, misschien kun je dit niet.” Maar vandaag kies ik ervoor om het wél te doen. Om te gaan voor mijn diepste ideaal en mijn diepste kwaliteiten.

Dat is een werkelijk belangrijk hartstherapeutisch doorbraakmoment: dat mensen die switch maken en zich bewust worden van die keuze. En dat gaat niet alleen cognitief; dat gaat echt via het voelen.

Vasana’s

Vasana’s zijn oude gewoontes in jezelf. Je kunt ze zien als automatische reacties of patronen waar je vaak ongemerkt in meegaat. Het woord komt uit een oosterse traditie en betekent eigenlijk gewoonte-energie. Korthagen gebruikt liever dat woord dan “belemmering”, omdat “belemmering” meteen zwaar en negatief klinkt. Als je het ziet als gewoonte-energie, wordt het milder. Dan kun je denken: oh ja, dit is een oude gewoonte waar ik in meega — maar ik hoef er niet in mee te gaan. In zijnsgericht coachen spelen vasana’s een belangrijke rol. Want naast je diepste kwaliteiten (zoals liefde, ruimte en innerlijke rust) heb je ook een ego met oude patronen opgebouwd. Die patronen komen steeds terug, vooral in stress.Het werk is niet om die patronen te bestrijden, maar om ze te herkennen, te voelen en te kiezen of je erin meegaat of niet.

Van krachtgericht naar zijnsgericht coachen

Krachtgericht coachen helpt je om als persoon sterker te worden. Je kijkt naar je talenten, je kwaliteiten en hoe je die beter kunt inzetten in je werk. Het gaat dus over het ontwikkelen van je persoonlijkheid.

Zijnsgericht coachen gaat een stap verder. Het gaat niet alleen over wie je bent als persoonlijkheid, maar over een diepere laag in jezelf. Een laag waar kwaliteiten zitten zoals liefde, rust, ruimte, energie en innerlijk weten. Dat heeft minder te maken met wat je in je leven hebt opgebouwd en meer met wie je in wezen bent.

In je leven ontwikkel je allerlei manieren om met moeilijke situaties om te gaan. Dat noemen we overlevingspatronen. Die hebben je vaak geholpen. Bijvoorbeeld: iemand leert vechten om zich staande te houden en wordt daar sterk in. Maar zo’n patroon is niet je hele identiteit. Het is een manier die je hebt aangeleerd.

Zijnsgericht coachen helpt je om verder te kijken dan die aangeleerde patronen. Je gaat van denken in tegenstellingen (goed/fout, ik/jij, winnen/verliezen) naar een diepere manier van kijken. Dan gaat het niet meer om wat goed is voor mij of voor jou, maar om wat goed is voor ons samen.

You can read books about the history of motor learning, but even more valuable is speaking with someone who helped write that history. And that history matters — because it helps us understand where we stand today and where we are heading.

In this special episode, we sit down with Prof. Emeritus Tim Lee, a pioneer in motor learning whose career spans the most transformative decades in the field. Rather than simply revisiting theories, this conversation traces the living history of how our understanding of skill acquisition evolved — from early repetition-based and behavioristic models, Thorndike Law of effect to schema theory, contextual interference, dynamic systems approaches, and contemporary perspectives on learning under pressure.

He also talks about meeting his mentor Richard Allen (Dick) Schmidt (1941–2015): “He had already was well established as one of the premier researchers in that area… by then he was the pinnacle of researchers.” Lee continues:” “I would go and listen to every talk that he gave.”

“He asked me to lunch one day, and during lunch he asked me if I would be interested in coming on board as a co-author of the Motor Control and Learning book. And honestly, Eric, I could have fallen over the chair — to be asked to do that was such an honor.”

“I cherish the moments that we had to spend together and the opportunity that he provided me for becoming an important part of his legacy.”

Prof. Lee reflects on how each theoretical shift did not erase the past, but built upon it. Adams’ emphasis on feedback and repetition, Schmidt’s schema theory and variability, the cognitive interpretation of contextual interference, and later ecological and dynamical approaches — each added a piece to the puzzle. The conversation reminds us that motor learning has never been a single doctrine, but an evolving dialogue between ideas.

Beyond theory, the episode highlights enduring principles that remain highly relevant for coaches, teachers, and professionals in sport, police, and military training: spacing practice over time, embracing desirable difficulties, using interleaved practice wisely, being restrained and strategic with feedback, and training under realistic pressure. These are not trends — they are lessons forged through decades of research.

At the same time, the discussion turns toward the future. With the rise of artificial intelligence and increasingly powerful research tools, the possibilities for simulation, modeling, and discovery are expanding rapidly. Yet Prof. Lee also offers a gentle warning: in an age of summaries and shortcuts, we must not lose the discipline of reading original sources and thinking critically.

The episode ultimately conveys a sense of gratitude — for the scholars who built the field, for the students who carry it forward, and for the privilege of engaging in lifelong inquiry. Understanding where motor learning comes from helps us see more clearly where it can go.

In gesprek met Eric Jumelet over TRAP Kickboksen en de professionalisering van vechtkunst in zorgcontext. We hebben het over de kracht van “Conscious Combat”: niet vechten als instinctief overlevingsmechanisme, maar als een bewuste vorm van verbonden gedrag. In verbinding met jezelf en de ander een fysieke confrontatie aangaan en ruimte innemen met de nadruk op persoonlijke groei en mentale gezondheid. Deze filosofie, die ook door verschillende wetenschappelijke onderzoeken is onderbouwd, is de kern van TRAP trainingen en therapie.Het gesprek opent met de verbinding tussen vechtkunst, psychomotorische therapie (PMT) en trauma. Erik vertelt over zijn achtergrond in vechtsport op de middelbare school, waar hij aanvankelijk veel discipline en groei vond, maar later merkte dat het fanatieke, pushende karakter van vechtsport hem juist onrust gaf. Een kantelpunt ontstaat wanneer zijn trainer een training afsluit met vijf minuten tai chi, wat bij Erik voor het eerst diepe rust oproept. Dit moment wekt zijn fascinatie voor de wisselwerking tussen lichaam en geest.Vanuit die fascinatie verdiept hij zich verder in vechtkunst, yoga, meditatie en retraites, en herkent hij zichzelf later volledig in de opleiding Psychomotorische Therapie. Als therapeut in de specialistische GGZ werkt hij vooral met mensen met complex trauma en vroegkinderlijk trauma. Zijn inzet van kickboxhandschoenen in therapie roept aanvankelijk weerstand op bij collega’s, maar blijkt juist complementair: hij kan cliënten bereiken die via praten alleen niet geholpen zijn.Dit leidt tot de ontwikkeling van TRAP Kickbokstherapie, een methodiek die staat voor Traumasensitief werken, Regulatie, Assertiviteit en Psychomotorische Therapie. De methode groeit van een workshop tot een volwaardige opleiding en bereikt inmiddels honderden therapeuten. TRAP wordt steeds meer gepositioneerd als kenniscentrum, met samenwerking met onderzoekers en opleidingen.Vervolgens gaat het gesprek dieper in op waarom vechtkunst therapeutisch werkt. Erik legt uit dat de GGZ sterk verbaal en cognitief is geworden, terwijl trauma zich juist in het lichaam vastzet. Vechtkunst creëert directe, ervaringsgerichte leercontexten waarin het stresssysteem onmiddellijk wordt aangesproken. Confrontatie, nabijheid en fysieke dreiging maken patronen zichtbaar die in het dagelijks leven ook optreden.Daarna bespreekt hij hoe PMT in de praktijk begint: niet meteen met actie, maar met kennismaking en veiligheid, waarna cliënten zo snel mogelijk iets mogen ervaren. Lichaamsbewustzijn staat centraal: leren voelen wat spanning en ontspanning doen, waar grenzen liggen en hoe het lichaam signalen geeft. Het lichaam fungeert daarbij als kompas.Het gesprek verschuift naar trauma en het concept van de window of tolerance. Mensen met trauma hebben vaak een smalle bandbreedte waarin ze gereguleerd blijven en schieten snel in hyperarousal (vechten/vluchten) of hypoarousal (bevriezen/dissociatie). Erik beschrijft hoe TRAP en PMT traumasensitief werken door veiligheid, spel en regulatie centraal te stellen, en waarom reguliere vechtscholen voor sommige mensen juist schadelijk kunnen zijn.Vervolgens gaat het gesprek over de vijf fasen van TRAP, variërend van speels kennismaken met vechtkunst tot actieve traumaverwerking en het herontdekken van het lichaam na trauma. Ook komt de spanning tussen therapie en sport aan bod: vechtsporttrainers die therapeutisch willen werken, en therapeuten die vechtsport inzetten. Erik is kritisch op beide kanten wanneer scholing ontbreekt en pleit voor samenwerking en duidelijke kaders.Daaruit ontstaat het Trainer Plus-programma. Trainers krijgen hierin extra kennis over stress, gedrag, afstemming en regulatie, zonder therapeut te worden.

Van een gewelddadige overal in Zuid-Afrika naar onderzoek naar het escaleren en de-escaleren van geweld. In deze podcast spreek ik met Marie Rosenkrantz Lindegaard, socioloog en geweldsonderzoeker aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Haar werk draait om één ogenschijnlijk simpele, maar ongemakkelijke vraag: Waarom ontspoort een alledaagse interactie soms plotseling in agressie — en waarom soms ook niet?

What if mindfulness isn’t about becoming calmer — but about becoming more effective, more human, and more kind under pressure? In this podcast episode, a former Navy SEAL and a mindfulness teacher meet each other far away from incense and yoga mats — and right in the middle of real life.

Both found mindfulness not out of curiosity or spirituality, but through pain, pressure, and adversity.
Through heartbreak. Through therapy. Through the need to keep functioning when the nervous system was overloaded and old strategies no longer worked.

What started as a performance tool slowly became something deeper: a way to heal, to regulate, to lead better — and to live with more integrity.

In this conversation, mindfulness is stripped of its clichés. It becomes something practical, grounded, and necessary.

We talk about:

• why performance and inner healing are not opposites
• how warrior culture and mindfulness actually belong together
• why effective action requires attention, restraint, and ethical clarity
• how men often show compassion to everyone except themselves
• why young men today are not weak, but overloaded and under-supported
• what social media, dopamine, and isolation are doing to identity and meaning
• why community and shared purpose are essential for men
• how mindfulness supports military, police, and first responders in real-world decision-making
• and why consistency matters more than perfection

Mindfulness is defined simply — paying attention, on purpose, in the present moment — but always with compassion, especially toward yourself. Because judgment, shame, and harsh self-talk quietly destroy men from the inside.

This episode is not about self-help.
It’s about service.
About paying forward what these practices have given.
About reaching men — young men, leaders, frontline professionals — who carry responsibility but rarely get space to breathe, reflect, or be seen.

And in the end, when everything is said, the conclusion is disarmingly simple:

In life, it all comes down to kindness.
Caring for yourself — and for others.

If you work under pressure, lead others, raise sons, or are trying to live with more clarity in a complex world — this conversation is for you.

Wat als onderwijs niet alleen draait om rekenen, taal en toetsen – maar om leren leven?In deze aflevering gaat Erik Hein in gesprek met Tirza de Jong, leerkracht en pedagoog, over een thema dat steeds urgenter wordt: hoe helpen we kinderen zinvol opgroeien in een wereld vol verscheidenheid?Van levensbeschouwelijke geletterdheid tot zingevingsvragen, van dialoog tot perspectiefwisseling — Tirza laat zien waarom deze thema’s geen ‘extraatje’ zijn, maar fundamenteel voor wie kinderen worden.Een gesprek over onderwijs als oefenplaats voor mens-zijn, waarin ruimte is voor twijfel, verschil en betekenis.Tirza de Jong is leerkracht basisonderwijs bij chr. kindcentrum Het Mozaïek. Za slaagde cum laude voor een scriptie van de master Onderwijs en Innovatie aan de Vrije Universiteit Amsterdam over de levensbeschouwelijke geletterdheid van leerlingen. De titel is: Zinvol opgroeien in een wereld vol verscheidenheid.

What if police training could reduce use of force by up to 11%—without increasing officer injuries? That is exactly what a large real-world study in England found when scenario-based police training replaced traditional refresher training.'The intervention was a scenario-based personal and public safety training programme developed by the UK College of Policing in collaboration with Professor Chris Cushion (Loughborough University), and drawing on practitioner experience; delivered with an applied delivery partner, Dynamis Training'.In this podcast episode, I speak with the researcher, Professor Michael Sanders from King’s College London. About this study which is one of the strongest experimental evaluations of police training to date. Using a pragmatic stepped-wedge randomized controlled trial involving over 1,800 officers, the study shows that well-designed scenario-based training helps officers de-escalate situations more effectively, leading to fewer uses of force and fewer civilians harmed—while keeping officers just as safe.Beyond the headline results, the conversation explores why this type of training works, how it differs from traditional instruction, and why police organizations should treat training like any other intervention: something that must be tested, not assumed to work.Scenario-Based Training (SBT)—which is not the same as simply running a scenario during a training day—resembles another popular training approach known as Ecological Dynamics or Constraints-Led training (CLA).However, SBT originates from a fundamentally different theoretical framework, and it is important to recognize this. Not better, but different. SBT places for example strong emphasis on the role of cognition and cognitive processes, in contrast to CLA. This theoretical difference has clear implications for how training is designed and delivered.Description of the intervention and its originsThe intervention was a scenario-based personal and public safety training program developed by the UK College of Policing together with academic experts and experienced practitioners.Fore more on this method see my conversation with Professor Chris Cushion here: https://www.erikheinacademy.com/2025/12/prof-chris-cushion-scenario-based-training-is-not-cla-and-why-cognition-matters-in-policing/

"Autonomie gaat er niet over of iets leuk is maar of het belangrijk voor je is om er vrijwillig voor 'af te zien' ". In deze aflevering onderzoek ik samen met Chi Lueng Chiu wat echte weerbaarheid en veerkracht is. We verkennen thema’s als weerbaarheid en veerkracht, de zelfdeterminatie theorie, basisbehoeften, het voorspellende brein, allostase, affect en actie. Centraal staat de vraag hoe mensen groeien wanneer ze niet gedwongen worden, maar vrijwillig kiezen. Wanneer inspanning niet voortkomt uit moeten, maar uit betrokkenheid. Autonomie gaat niet over pijn vermijden, maar over vrijwillig instemmen met wat betekenisvol is — zelfs wanneer het moeilijk wordt.We onderzoeken ook het verschil tussen internalisatie en integratie: tussen waarden die je overneemt omdat ze moeten, en waarden die je belichaamt omdat ze werkelijk van jou zijn geworden. In die overgang ligt de sleutel tot duurzame motivatie.We staan stil bij het spanningsveld tussen identiteitsfusie en negatieve introjectie: wanneer versterkt verbondenheid ons, en wanneer verliezen we onszelf? Wanneer wordt loyaliteit voedend — en wanneer slaat zij om in conformiteit die vitaliteit ondermijnt?Tot slot raakt deze aflevering aan een kerninzicht: rechtvaardigheid is geen morele luxe, maar een psychologische basisvoorwaarde. Zonder ervaren rechtvaardigheid geen motivatie, geen veerkracht en geen duurzame samenwerking. Psychologische veiligheid staat of valt met gelijkwaardigheid, niet met gelijkheid. Als mensen zich gelijkwaardig behandeld voelen, als ze ervaren dat inzet eerlijk wordt beoordeeld en als ze niet willekeurig of oneerlijk worden behandeld is er veiligheid om weerbaarder en veerkrachtiger te worden.

Today’s guest is Dr. William J. Lewinski, co-founder and Executive Director of the Force Science Institute. Together, we look back on 2025 to explore what research, practice, and professional experience have taught us.These are the key highlights and lessons learned—highly relevant for teachers, trainers, and professionals alike.

“Learning and healing only happen when the rational brain is online.” Welcome to my conversation with Laurien Zurhake. We talk about her chapter on Trauma Informed Martial Arts Teaching in my book Martial Arts as a Compass. You’ll discover why better training is not about better techniques, but about creating the right conditions for learning, safety, and real-world transfer.

Go to the website for shownotes and free bonus material:

https://www.erikheinacademy.com/2025/12/laurien-zurhake-trauma-informed-martial-arts-using-the-constraints-led-approach-cla-in-bjj/

In this episode, you will learn:

• Why “simple drills” are not simple at all — and how the nervous system decides what feels safe or threatening.
• How trauma shapes learning, often invisibly, and why ignoring it limits performance for everyone.
• Why play is not soft, but one of the most powerful tools for regulation, learning, and resilience.
• How the Constraints-Led Approach (CLA) works in practice, without technical overload or rigid instruction.
• Why isolating techniques can backfire under stress, and how representative games create confidence and adaptability.
• What great coaches really do: not control movement, but design environments where skill emerges.
• How intensity and presence can coexist, and why staying cognitively “online” matters more than going harder.
• Why there is no single correct technique, only solutions that fit a body, a moment, and a context.
• How safety, autonomy, and challenge can exist at the same time — without lowering standards.

This episode is not about doing less.

It’s about training smarter, teaching deeper, and preparing people for reality — on the mat, in competition, and beyond. This podcast is not about techniques, but about the conditions for learning.

In deze podcast spreek ik met Christiaan Zandt, trainer in geweldloze communicatie (Nonviolent Communication, NVC), somatic experiencing (SE) en jarenlang beoefenaar van Aikido.

Christiaan werkt vanuit Groningen en begeleidt al bijna twintig jaar individuen, teams en organisaties op het gebied van verbindende communicatie, conflictbemiddeling en lichaamsgerichte traumaverwerking.

Tijdens het gesprek legt hij uit hoe geweldloze communicatie is ontstaan, hoe het zich verhoudt tot verbindende communicatie, en hoe de methode werkt in de praktijk.

Hij bespreekt de drie niveaus van GC (verbinding met jezelf, met de ander en binnen systemen), de kernbegrippen gevoel, behoefte, strategie en verzoek, en het onderscheid tussen waarneming en oordeel.

Ook gaat hij in op het idee “story follows state”—de manier waarop onze fysiologische staat bepaalt hoe we situaties interpreteren.

Daarnaast komt aan bod hoe GC kan worden toegepast in onderwijs, teamdynamiek en politiecontexten zoals de-escalatie, en hoe de vier GC-vaardigheden daarbij richting geven.

Christiaan laat zien hoe lichaam en zenuwstelsel hierin een sleutelrol spelen, en verbindt dit met inzichten uit somatic experiencing, zoals vertragen, lichaamsbewustzijn, oriëntatie en coregulatie.

Tot slot bespreekt Christian de rol van Aikido als bewegingskunst en als oefenplek voor balans, regulatie, proportioneel handelen en contact—elementen die direct aansluiten bij GC.

Het gesprek verkent zo de samenhang tussen communicatie, lichaam, conflict, regulatie en dagelijkse praktijk.

You’re not a police officer without thinking' says Prof. Chris Cushion. And training should reflect that. I sat down with Chris to talk about the crucial role of cognition in police work and training. And that is a reason that Scenario Based Training (SBT) is not the same as Constraint Led Approach (CLA). “Police officers have to give evidence, they have to write, they have to justify their actions…under pressure in court they’re going to be asked about their understanding. In an ecological framework… cognition is rejected to a lesser or greater degree.” It is not that one approach is better but this philosophical divergence is not an abstract academic quibble; it has significant practical implications for domains like policing.And there’s more. In the podcast, Cushion dives into how briefing and debriefing work very differently in SBT than in CLA — and why that matters for real learning. He also explains why beginners in SBT don’t start with open exploration, and why the scenario itself serves a completely different purpose than many CLA-minded trainers expect. He even shows how knowledge and judgment are woven into the scenario in a way that surprises most instructors.If you want to hear what that looks like in practice — and why it sets SBT apart — you’ll have to listen or watch the episode.

In deze aflevering ga ik in gesprek met dr. Lisa van Reemst, universitair docent criminologie aan de VU en dé expert op het gebied van agressie tegen politie-, brandweer- en ambulancemedewerkers. Haar proefschrift is een van de meest gedegen onderzoeken die ooit in Nederland is gedaan naar waarom sommige hulpverleners vaker agressie meemaken dan anderen. En Lisa verteld over een groot nieuw onderzoek met de intrigerende naam: DE-ESCALATING! Ook bespreken we twee vragen van Ruben Verlangen (ambulanceverpleegkundige).

Het gevaar van niveauduidingen is dat iedereen van niveau 1 naar niveau 2 moet. Want dan pas heb je wat geleerd.” Maar dat is niet waar. “Sommige kinderen blijven hun hele leven niveau 1. En die worden óók beter.”

In het bewegingsonderwijs praten we veel over “kinderen beter laten bewegen”. Maar wat bedoelen we daar nu écht mee? Efficiënter? Netter? Meer volgens de norm? In gesprek met Chris Hazelebach over wat we kunnen verstaan onder beter (leren) bewegen en welke taal daar het beste bij past.

Chris introduceert drie niveaus — beginnend, stabiel en experimenterend bewegen. Chris leert dat niveau 1 ook een leerweg is, en niet een tekort. Sterker nog: sommige kinderen zullen heel hun leven niveau 1-bewegers blijven… en tóch beter worden.

Hij geeft toe dat hij zelf jarenlang in die valkuil zat: “Ik probeerde ze altijd maar naar niveau 2 te helpen… ze werden knettergek van al mijn aanwijzingen.” Zijn reflectie is even eerlijk als bevrijdend: “De impliciete boodschap was: je bent pas beter als je niveau 2 bent. Dat moet eruit.”

Maar hoe help je dan wél? Daarvoor brengt Chris de taal terug tot drie essentiële begrippen. Hij noemt ASM, maar vereenvoudigt het tot een krachtige vaktaal: “Ik stop het terug naar ritme, richting en reactie.” Ritme omdat “sommige kinderen te snel draaien en anderen juist te traag”. Richting omdat “de één alleen het touwtje ziet en de ander al een beetje om zich heen kan kijken”. En reactie omdat “elke beweegvaardigheid een aaneenschakeling is van reacties op elkaar.”

Deze drie woorden — ritme, richting, reactie — worden een bril waardoor je anders naar je leerlingen kijkt. Niet om ze te vergelijken, maar om subtiele groei te zien: “Dat zijn de kleine verschuivingen die een niveau 1-beweger echt beter maken, zonder dat hij niveau 2 wordt.”

Je voelt dat dit niet alleen over motoriek gaat. Dit gaat over mensbeeld. Over pedagogiek. Over wat onderwijs wil zijn. Zoals Chris het zegt: “Wij hebben drie doeldomeinen… sport heeft er maar één.” “Omdat wij onderwijs zijn en geen sport, gaat het bij ons om iets anders dan de beste worden.”

En dus moet het bewegingsonderwijs kiezen voor groei, niet voor perfectie; voor experimenteren, niet voor strak afvinken; voor menselijkheid, niet voor efficiëntie.

Deze podcast is geen gesprek over techniek.
Het is een gesprek over onderwijs.
Over hoe we kinderen groot maken — niet door ze beter te laten presteren, maar door ze beter te laten leren bewegen op hún manier.

Daarom moet elke LO-docent deze aflevering horen. Omdat het je vak terugbrengt naar waar het bedoeld is: ontwikkeling, plezier en betekenis. En omdat je morgen anders voor de klas staat.

We zijn benieuwd naar je reactie!

How would you teach a beginner their first boxing jab/cross using the CLA? From jabs to arrests, from TGfU to full scenarios: Rob Gray breaks it all wide open. “What if ‘realistic training’ isn’t what makes training real — but representativeness is? And throughout the episode, Rob responds directly to questions from my students, and colleague police instructors and operators — turning their real-world challenges into immediately usable insights. And for the true motor-learning geeks: we also unpack how TGfU and differential learning compare to CLA.

So, if you want to see how Rob answers real questions from my students, fellow police instructors and operators with clear, practical solutions… the full episode is right here.

Wat is het verschil tussen veerkracht en weerbaarheid, en waarom is dat belangrijk in training en begeleiding in de sport en bij defensie? Kun je voorspellen wie de zware opleiding voor special forces (commando’s) haalt en wie niet? Kunnen we bij defensie gebruik maken van de 3 basisbehoeften uit de zelf-determinatie theorie? In gesprek met prof. dr. J.R. (Ruud) den Hartigh, Adjunct Hoogleraar Talentontwikkeling, met speciale aandacht voor de sport- en prestatiecontext.

What you see in training is performance — not learning. In this episode, Professor Mark Williams explains why short-term progress often fools coaches, and how true learning only shows through retention and transfer. A deep conversation about expertise, perception, decision-making, and the art of coaching.

What if everything we know about police training — about fundamentals, drills, and mastering the basics first — isn’t wrong, but incomplete?

Pete Blair is a Professor of Criminal Justice and Criminology and the Executive Director of the Advanced Law Enforcement Rapid Response Training (ALERRT) Center at Texas State University.

Dr. Blair is the host of the excellent Tactical Science blog on Substack.For decades, training has followed a familiar path: first, we teach skills in isolation; then, we add a bit of context in role-play; and finally, we test it in a scenario.

But the Constraints-Led Approach — or CLA — flips that sequence around. It starts with realistic, meaningful situations where perception, decision-making, and action develop together.

In this conversation, we’ll explore what that shift really means:

– How do we move from skill → role play → scenario to a more integrated, adaptive way of learning?

– What does it mean to rethink fundamentals — not as perfect techniques, but as patterns that emerge through context and interaction?

– How does the perception–action link help officers transfer what they learn on the range to what they do in the field?

– And finally, how do John Vervaeke’s four P’s of knowing — propositional, procedural, perspectival, and participatory

— give us a deeper understanding of what true expertise looks like under pressure?

We also talk about the role of cognition, reflection and debriefing in training.

Mijn collega Chris Kant wees me op een paper met de titel: "Maakt het uit" ...Bespiegelingen op discursieve praktijken over opleidingsonderwijs in de afgelopen twintig jaar." Geschreven door een team van de CALO met penvoerder Biek Leissner. Een prachtig overzicht van ons onderwijs de afgelopen 20 jaar en achterliggende leertheorie en mens en maatschappij beelden. Ik sprak met haar over het artikel.

En over de vraag of we ondanks goede bedoelingen anno 2025 niet wederom in de valkuil te stappen waarbij onderwijs een reproductiebedrijf wordt?

Disclaimer: omdat er tegenwoordig al snel 'geframed' wordt: luister de hele podcast. Ten tweede: ik praat met verschillende mensen met verschillende opvattingen. Het gaat mij niet om wie gelijk heeft maar om open, respectvol en blijvend in gesprek te blijven. Juist als het schuurt.

Biek heeft zoals ik beluister een heel evenwichtig betoog. Ik hoor geen verzet tegen structuur, kwaliteitseisen of het formuleren van leeruitkomsten op zich. Ik hoor dat het vooral gaat over de wijze waarop die standaarden het hele onderwijsproces zijn gaan beheersen.

Geluid! De kwaliteit van het geluid is minder dan normaal door een technische storing.

Lees hier verder:

Wat gebeurt er écht in een potentiele conflict situatie tussen politie en burgers? Zijn er patronen van escalatie en de-escalatie te ontdekken? En wat betekent dat voor onderwijs en IBT training? In gesprek met dr. Hans Myhre Sunde over geweld, gezag en de kunst van de-escalatie.

In deze nieuwe podcast praat ik met de Noorse onderzoeker dr. Hans Myhre Sunde, auteur van het proefschrift Policing in Action: An Ethological Study of Conflicts, Violence and De-escalation.

Sunde keek niet naar vragenlijsten of interviews, maar naar meer dan 1000 uur aan echte politiebeelden uit Amsterdam.

“The key moment is the ultimatum — too soft invites escalation, too hard breaks trust.”

We praten over demeanor, command presence, fysieke de-escalatie, en de grens tussen controle en contact. Over waarom “je kalmte bewaren” niet soft is, maar essentieel. En over de toekomst van politieonderwijs en IBT: echte data, geteste training en leren van wat goed gaat.

Als er iemand is die alles weet over krachttraining, spiermassa, afvallen en testosteron, dan is het Robbert Wolters. Ik ken Robbert nog uit de tijd dat we samen een blad over krachttraining, voeding en sport maakten. Hij kent de wetenschappelijke literatuur als geen ander, maar was daarnaast ook vijfvoudig deelnemer aan de Sterkste Man van Nederland én wedstrijd bodybuilder. Hij weet dus wat in de praktijk echt werkt. We praten over gezond ouder worden als man. En belangrijke onderwerpen als spiermassa, afvallen, testosteron (waarden), insuline resistentie, ketogeen dieet en koolhydraat arm eten. En nog veel meer.

Op zijn 38e woog Robbert 143 kilo. Hij stond voor een keuze: doorgaan en de 150 kilo aantikken, of afvallen en een gezonde veertiger worden. Hij koos voor het laatste. In zes maanden viel hij af naar 105 kilo en kreeg zichtbare buikspieren. Nog belangrijker: dat gewicht houdt hij al meer dan vijftien jaar vast.

Zijn programma Echte Mannen Diëten Niet is eenvoudig en juist daardoor effectief. Het is gebouwd op vier pijlers:

• Herstel de natuurlijke balans tussen voeden en vasten.

• Eet oorspronkelijk voedsel, met nadruk op eiwitrijke voeding, groente, fruit en gezonde vetten.

• Train twee keer per week intensief met gewichten om spiermassa te behouden en op te bouwen.

• Beweeg nuchter om je lichaam te helpen meer vet te verbranden.

Kim Schouten is docent bewegingsonderwijs en ontwikkelde KIC (Kracht In Controle). Een schoolbreed sociaal vaardigheidsprogramma voor het voortgezet onderwijs. Met elementen uit zowel individuele weerbaarheid als groepsprocessen. KIC is ontwikkeld tot een driejarig jaarprogramma voor het voortgezet onderwijs (leerjaar 1–3), waarin samenwerken, weerbaarheid en sociaal-emotioneel leren centraal staan. Het programma is op de eigen school succesvol gebleken en wordt nu gedeeld met andere VO-scholen.

We constateren dat leerlingen veranderen doordat groepsdynamiek complexer is geworden en individuele problematiek heftiger, waardoor onderwijs in haar ogen steeds ingewikkelder wordt en docenten zwaarder worden belast. Ook in haar eigen ervaring: “Ik heb zelf afgelopen jaar best wel een heel pittig jaar gehad… ja, de dynamiek wordt pittiger en de individuele problematiek , wordt pittiger.”

Ik sprak met Kim over de volgende onderwerpen: sociaal-emotioneel leren, groepsdynamiek, de kracht van bewegen, verschillen met Rots & Water, culturele diversiteit, en de ambitie om Kik als volwaardig vak landelijk neer te zetten.

Kim benadrukt dat een theorielokaal te passief en te veilig is om sociaal-emotioneel leren écht zichtbaar te maken. Door bewegen in een fysieke ruimte kunnen leerlingen zich niet verstoppen, wordt groepsdynamiek zichtbaar en ontstaat echte leerkracht. Kernpunten zijn veiligheid, samenwerken en autonomie.

"Boosheid begint in het lichaam – ligt daar ook de oplossing?" Wat als we agressie niet eerst psychologisch, maar lichamelijk benaderen?

Dr. Tina Bellemans, psychomotorisch therapeut, onderzoeker en karateka, maakt in dit gesprek duidelijk hoe revolutionair eenvoudig dat klinkt – en hoe krachtig het werkt.Tina Bellemans is oud-topsportster karate, studeerde bewegingswetenschappen en voltooide in 2007 cum laude de opleiding tot psychomotorisch therapeut (KU Leuven). Ze is betrokken bij de trainersopleidingen Risicovechtsporten van de Vlaamse Trainersschool. Sinds 2012 is zij werkzaam bij de opleiding psychomotorische therapie (PMT) aan hogeschool Windesheim in Zwolle. In 2021 verdedigde ze haar proefschrift, gericht op de bijdrage van psychomotorische therapie bij mensen met een licht verstandelijke beperking en agressieproblemen. Als postdoc-onderzoeker (lectoraat Bewegen, Gezondheid en Welzijn) doet ze onder meer onderzoek naar het inzetten van lichaamsgerichte en bewegingsgerichte interventies ter bevordering van welbevinden en emotieregulatieHaar onderzoek naar agressieregulatie bij mensen met een licht verstandelijke beperking vertrekt vanuit een ogenschijnlijk simpele vraag: Wat voel je in je lijf als de spanning oploopt? Geen cognitieve analyse, geen moreel oordeel, maar: voelen, herkennen, handelen.Tina ontwikkelde een praktijkgericht instrument om lichamelijke signalen van boosheid te meten. Ze ontdekte dat veel cliënten voor het eerst het gevoel hadden weer regie te hebben: “Voorheen overkwam alles me. Nu voel ik de signalen en weet ik wat ik kan doen.” Dat is de kracht van psychomotorische therapie (PMT): leren via het lichaam, in beweging, en in relatie.In de podcast legt ze uit hoe ze een stapsgewijze methode ontwikkelde:Spanning en ontspanning leren voelen, zonder meteen over emoties te praten.Oefenen in uitdagende omgevingen (zoals hoogte of competitie).Sociale situaties nabootsen om de opgedane regulatievaardigheden in te zetten.Ook haar jarenlange ervaring met karate komt terug in haar aanpak. Stevig staan. Voeten op de grond. De kracht van ademhaling. En misschien wel de mooiste les: "Er is geen spanning zonder ontspanning." Net zoals de kiai — de oerschreeuw uit karate — vanuit innerlijke stilte en focus komt.Wat me persoonlijk raakte? Tina’s idee van "Samen 100". Als een cliënt maar 20% kan dragen, moet jij als begeleider de andere 80% aanvullen. Niet met controle, maar met vertrouwen, gelijkwaardigheid en humor.PMT is geen geheimtaal voor ingewijden, maar een krachtig, concreet antwoord op een complex probleem: hoe we agressie en onmacht leren reguleren door letterlijk stil te staan. Of zoals Tina zegt: “Grip op je lichaam betekent grip op je situatie.”

"Je moet sterk zijn in wat je doet" – dat leerde ik ooit op de werkvloer. Maar niemand vertelde me dat kwetsbaar zijn ook krachtig is." In gesprek met Heidi Nagelhout. In een tijd waarin mentale kracht vooral wordt gevierd in termen van veerkracht en doorzettingsvermogen, biedt het gesprek met voormalig politieagent en coach Heidi Nagelhout een radicaal ander perspectief: échte kracht begint bij zelfkennis en overgave. We spraken over de frontlinie. Over adrenaline en angst. Maar ook over adem. Over het pantser dat je nodig hebt – maar dat je ook kan belemmeren. Heidi leerde me dat het verschil tussen overleven en leven begint bij het durven voelen. Niet alles cognitief analyseren, maar jezelf toestaan om geraakt te worden. Ze werkt tegenwoordig met lichaamswerk, adem, en diep coachend luisteren. Niet om mensen te repareren, maar om hen te laten thuiskomen. "We zijn zo ingewikkeld geworden," zei ze treffend, "laten we kijken welke wikkels af mogen." We kwamen tot het inzicht dat je als begeleider iemand niet verder kan brengen dan waar je zelf bent geweest. Daarom blijft zij zich ontwikkelen – en nodigt ze anderen uit hetzelfde te doen. Dat we vooral ook moeten 'voorgaan'. En we stellen de vraag aan onszelf en aan jou:

💡 Luister je naar je hoofd of naar je lijf?
💡 Durf je je schaduwkanten onder ogen te komen?
💡 En wanneer laat jij je wapens vallen?

Shownotes en meer:

In gesprek met theaterpedagoog, jeugdsocioloog en voormalig lector Opvoeden voor de Toekomst Dr. Maike Kooijmans. Over Opvoeding en Onderwijs, Veerkracht en pedagogische vrijplaatsen. Het is een krachtig verhaal over participatieve pedagogiek, improvisatie, en de kracht van samen delen en overwinnen. Een herinnering dat wij als opvoeders niet alles hoeven te bepalen, maar juist ook mogen volgen en faciliteren, zodat jongeren de ruimte krijgen die ze nodig hebben om te groeien.

In deze bezielde podcastaflevering ontmoeten twee Eriks elkaar niet alleen met woorden, maar ook met passie. Die voelbaar tussen de zinnen door sijpelt. Erik Hein vertelt over een leven dat niet begon met zekerheid, maar met zoeken. Als opgegeven straatjochie in een gesloten jeugdinternaat in Friesland ontdekte hij iets dat geen woorden nodig had: vechtkunst. Niet als sport, maar als een stille leraar. Een weg.Wat volgt is een levensreis die zich uitstrekt van karate en kickboksen tot Braziliaans jiu-jitsu en werken in de frontlinies. Het begon met vechten en ging naar vrede. Het is de traditie. De rituelen. De houding. Het respect. En vooral: de innerlijke transformatie die ontstaat wanneer vechten geen doel is, maar een voertuig voor bewustwording.Erik nodigt ons uit om vechtkunst te zien zoals je een oud klooster zou benaderen: niet als plek om te presteren, maar om te groeien. Hij laat zien dat alleen wie zelf bereid is op het pad te gaan – de do – ook werkelijk een gids voor anderen kan zijn. Deze podcast is geen interview. Het is een ontmoeting. En misschien zelfs een uitnodiging aan jou, om opnieuw te kijken naar wat ‘vechten’ werkelijk kan betekenen.

Quotes

“Vechtkunst is een huis met veel kamers. Als je daar maar één kamertje van gebruikt, mis je de rijkdom van het geheel.”

“Ik ben niet verliefd geworden op Braziliaans jiu-jitsu als techniek, maar op de traditie en filosofie van de Gracies – de levenshouding die erbij hoort.”

“Je kunt mensen maar zo ver helpen als je zelf bent. Als jij ergens blijft steken, is het lastig om een ander daaroverheen te begeleiden.”

Erik Jumelet-Boom studeerde bewegingswetenschappen en psychomotorische therapie en is de grondlegger van TRAP ( Traumasensitief ,  Regulatie,  Assertiviteit, met de fundering vanuit de Psychomotorische therapie ) kickbokstherapie.

Onderwerpen

Introductie van Erik Hein en zijn professionele achtergrond.

Zijn jeugd in een jeugd internaat en eerste kennismaking met karate.

Opleidingen en belangrijke leraren (o.a. Harry de Spa, Remco Pardoel).

Ontdekking van Braziliaans jiu-jitsu en de Gracie-filosofie.

Spirituele en pedagogische elementen in martial arts.

Oprichting SKMO (Stichting Kickboksen Martial Arts Opleidingen).

Officiële erkenning van kickboksopleidingen door NOC*NSF.

Verschil tussen vechtsport en vechtkunst .

Martial arts in de GGZ: potentie en valkuilen.

Competentieontwikkeling in trainers (trainer-plus, CCC-concept).

Therapeutisch versus sportief aanbod – en het belang van cultuur en setting.

Ervarend leren en impliciet helen via structuur en rituelen.

Belang van lichaamsbewustzijn, grenzen voelen, aangeven en verleggen.

Reflectie op hiërarchie en valkuilen in martial arts-cultuur.

De rol van embodied learning: stoeien versus treffen.

Toekomstvisie: vechtkunst als basisvak op scholen.

Boekaanbeveling: Vechtkunst als Kompas – geschreven door Erik zelf.

Wist je dat bewegen niet alleen goed is voor je lichaam, maar ook een cruciale rol kan spelen bij het herstel van psychische klachten zoals PTSS? In mijn nieuwste podcast sprak ik met dr. Minke van der Kamp, assistant professor Movement and Mental Health aan de VU Amsterdam, over haar onderzoek naar psychomotorische therapie (PMT) voor mensen met PTSS.

Wat maakt PMT uniek?
Waar traditionele therapieën vaak gericht zijn op praten, draait PMT juist om het lichaam: bewegen, lichaamsbewustzijn en ontspanningsoefeningen. Minke legt uit dat stress en trauma zich niet alleen in je hoofd afspelen, maar ook direct in je lijf voelbaar zijn – soms zelfs voordat je er bewust over nadenkt.

Belangrijkste inzichten uit ons gesprek:

PTSS is méér dan herbelevingen en nachtmerries; het is een ontregeling van het stresssysteem, waardoor mensen zich óf constant gespannen, óf juist verdoofd voelen.

Klassieke behandelingen zoals exposure en EMDR werken voor veel mensen, maar niet voor iedereen. Een deel houdt klachten of restsymptomen.

Lichaamsgerichte interventies zoals PMT, yoga en ademhalingsoefeningen bieden uitkomst, vooral als ze traumasensitief zijn en aansluiten bij de unieke behoeften van de doelgroep.

Er is nog veel te ontdekken over welke aanpak het beste werkt voor wie – en daar ligt een belangrijke taak voor onderzoek en praktijk.

Minke’s passie voor het vak en haar ervaring als PMT’er maken haar verhaal inspirerend en hoopvol.
Wil je meer weten over de kracht van bewegen bij mentale gezondheid en PTSS? Luister dan zeker deze aflevering!

➡️ “Wist je dat trauma zich letterlijk in je lichaam kan vastzetten? Wat is jouw ervaring met lichaamsgerichte therapie? Deel het hieronder!”

“Het gaat erom dat je leert wanneer je op pauze moet drukken om je emotie even vast te zetten — en vervolgens bewust op play durft te drukken om hem weer te voelen.” In gesprek met Lars Doorduijn en Carla Hoitinga. “Als je geen tijd maakt om goed voor jezelf te zorgen, maak je vroeg of laat tijd vrij om ziek te zijn.” Ben jij werkzaam in het hulpverleningsvak en voel je dat het werk je uitdaagt? Wil je beter en duurzamer presteren? Brengt het werk je soms ook uit balans? En zorg je beter voor anderen dan voor jezelf? Deze aflevering biedt handige tools, boeiende verhalen en diepgaande gesprekken over het 'mentale uniform' en hoe je als hulpverlener mentaal veerkrachtig kunt blijven. In deze aflevering bespreken we onder andere: Het 'mentale uniform', omgaan met emoties, mentale blessures herkennen en kleine krachtige gewoontes voor zelfzorg. Of je nu net bent begonnen of al jaren in het vak zit, deze podcast geeft je inspiratie en handvatten om mentaal sterk te blijven.

Reflectie vragen

Waar draag jij jouw ‘mentale uniform’ nog te strak, en wat zou er gebeuren als je het een stukje losser maakt?
Reflecteer op de manieren waarop je jezelf mentaal beschermt — en of dat je nog helpt of juist belemmert.

Wanneer heb jij voor het laatst bewust op de pauzeknop gedrukt om te voelen wat er écht in je omging?
Sta stil bij hoe vaak je jezelf toestaat om emoties toe te laten in plaats van ze weg te duwen.

Welke routine of gewoonte helpt jou écht om goed voor jezelf te zorgen — en pas je die ook toe als het druk is?
Denk na over je eigen zelfzorgstrategieën: zijn ze effectief, of vervallen ze juist wanneer je ze het hardst nodig hebt?

The core message of this podcast is simple but powerful: effective law enforcement and military training demand a deep understanding of the human mind, emotional resilience, and a steady moral compass. Training can’t stop at tactics and drills. It must prepare people mentally and emotionally to face violence, stress, and trauma—the harsh realities of their duty. Violence is inevitable. It’s part of our nature, part of the battlefield both outside and inside us. But that doesn’t mean surrendering to savagery. True warriors balance the lion within with civility, honor, and self-control. That balance is the line between becoming a monster and remaining a guardian. Murray demands realism. He calls for training that’s brutally honest but maximally supportive, psychologically grounded, and tough enough to prepare men and women for the harsh truths of their roles. Because understanding the human psyche—and mastering it—is the difference between collapse and victory. Between chaos and order. Understanding the human mind and the nature of violence isn’t just theory—it’s the foundation for building law enforcement and military professionals who are strong, humane, and resilient. That kind of strength, grounded in wisdom and compassion, is what true leadership looks like.