PO TEJ STRONIE

Jak rozmawiać z bliskimi o tym, że czas, którynam pozostał, nieubłaganie dobiega końca? Opieka u schyłku życia totemat, który poruszam w tym odcinku. Dotyka on niezwykle delikatnej i trudnejgranicy między walką o zdrowie a momentem, w którym medycyna musi skupić sięjuż wyłącznie na jakości ostatnich chwil. Mimo że na nowotwory i przewlekłechoroby umierają rocznie tysiące Polaków, słowa takie jak „śmierć” czy „umieranie”wciąż wywołują w naszych domach ogromny lęk. Nazywamy to „zmową milczenia” –uciekamy od rozmów, przez co nieświadomie odbieramy sobie i bliskim szansę naświadome przygotowanie się i pożegnanie.

W świecie, w którym tak rzadko i niechętnierozmawiamy o odchodzeniu, hospicjum jawi się często jako najgorszywyrok. Narosło wokół niego mnóstwo krzywdzących mitów. Zastanawiam się,dlaczego my jako społeczeństwo wciąż nie potrafimy zrozumieć, że medycynapaliatywna to nie jest odbieranie nadziei? To często jedyna droga, byzaopiekować się człowiekiem na wszystkich płaszczyznach – nie tylko fizycznej,ale i emocjonalnej.

O tym właśnie rozmawiam z moją gościnią, którąjest dr Agata Malenda – internistka, hematolożka i specjalistkamedycyny paliatywnej. Należy również do kolektywu Instytutu Dobrej Śmiercii zasiada w zarządzie tej fundacji. To osoba, która z jednej strony naoddziałach szpitalnych walczy o każdą kroplę zdrowej krwi swoich pacjentów, a zdrugiej staje przy łóżkach tych, u których leczenie przyczynowe dobiegło jużkońca.

W tym odcinku usłyszysz m.in.:

• Czym jest zmowa milczenia w obliczuchoroby terminalnej i co tracimy, uciekając przed rozmową o umieraniu.
• Dlaczego nawet lekarze i pracownicy medyczniczęsto mają ogromne trudności z przekazaniem pacjentowi złych wiadomości.
• Co to jest ból totalny, z którym mierząsię pacjenci umierający, i dlaczego cierpienie ma wymiar nie tylko fizyczny,ale też psychiczny, społeczny i duchowy.
• Jak naprawdę funkcjonuje opieka hospicyjna(zarówno domowa, jak i stacjonarna) i dlaczego rodziny pacjentów tak częstożałują, że nie zdecydowały się na nią wcześniej.
• Dlaczego wczesna opieka paliatywna upacjentów onkologicznych może nie tylko poprawić jakość życia, ale często wręczje wydłużyć.
• O jakich formalnościach warto pomyśleć jeszcze zażycia, aby oszczędzić bliskim niepotrzebnego chaosu i cierpienia.

Jeśli bliska jest Ci tematyka odchodzenia,wspierania pacjentów w chorobach terminalnych i przełamywania społecznych tabu– to nagranie jest dla Ciebie.

Podoba Ci się odcinek? Zostaw ocenę, napiszkomentarz i udostępnij go dalej!

🔗 Wspomniane wodcinku lub ważne linki związane z opieką końca życia:

***

Jak poinformować kogoś o nagłej śmiercinajbliższej osoby, a w następnym zdaniu… zapytać o zgodę na pobranie jejnarządów? Dawstwo narządów to temat, który poruszam w tym odcinku.Dotyka on najdelikatniejszej granicy między niewyobrażalną stratą a cudemnowego życia. Mimo że w zeszłym roku, jeśli chodzi o przeszczepy, wPolsce odbyło się blisko 2300 udanych operacji, niemal drugie tylepacjentów każdego dnia budzi się z nadzieją, że wreszcie zadzwoni tennajważniejszy telefon. Obserwujemy system oparty w 100 procentach na empatii isolidarności. System, który w świecie pełnym medycznych technologii – wciążzależy od naszej, czysto ludzkiej, decyzji.

W świecie, w którym tak rzadko i niechętnierozmawiamy o śmierci w naszych domach, nagle okazuje się, że ta jedna rozmowa otym, jak przebiega transplantologia, może zaważyć na życiu nawet siedmiuinnych osób. Tymczasem wokół zgody na oddanie organów narosło tak wiele mitów. Izastanawiam się, czy jako społeczeństwo daliśmy sobie szansę na zrozumienie,jak naprawdę wygląda ten dramatyczny wyścig z czasem, gdy czyjś mąż, ojciec czydziecko odchodzi? I dlaczego temat, który w tak bezpośredni sposób ratuje życie,tak rzadko pojawia się w naszych rodzinnych rozmowach?

O tym właśnie rozmawiam z moim gościem, którymjest Mateusz Rakowski – dolnośląski koordynator transplantacyjnyoraz kierownik biura ds. transplantacji i donacji przy Uniwersyteckim SzpitaluKlinicznym we Wrocławiu. To człowiek, którego codzienna praca polega nałączeniu najtrudniejszych końców z nowymi początkami, a jego zawodowe życie todosłowny wyścig ze śmiercią.

W tym odcinku usłyszysz m.in.:

Jeśli bliska jest Ci tematyka empatii, ratowaniazdrowia i mierzenia się z trudnymi momentami życia – to nagranie jest dlaCiebie.

Podoba Ci się odcinek? Zostaw ocenę, napiszkomentarz i udostępnij go dalej!

🔗 Wspomniane wodcinku lub ważne linki związane z transplantacją:

***

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię(nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

Temat, który poruszam w tym odcinku, w przestrzeni publicznej wciąż jest niepokojąco cichy. Aż 85 procent osób ginących w Polsce w wyniku samobójstwa to mężczyźni. Chłopcy, nastolatkowie i dorośli panowie coraz częściej mierzą się z wykluczeniem, samotnością i ogromnym ciężarem kulturowych oczekiwań, często wpadając w sidła toksycznych środowisk w Internecie. Obserwujemy systemowy kryzys. Kryzys, który w świecie pełnym głośnych debat o równości – pozostaje zaskakująco cichy.

Kobiety wywalczyły sobie prawo do nowych, wyemancypowanych ról. W świecie, w którym ruchy feministyczne i prokobiece rosną w siłę, nagle okazuje się, że równie ogromna (jeśli nie większa) jest potrzeba analogicznych ruchów na rzecz mężczyzn. I zastanawiam się – co tu poszło nie tak? Czy jako społeczeństwo daliśmy mężczyznom przestrzeń, by przestali być wyłącznie twardymi „zdobywcami"? I dlaczego o ich problemach, które są widoczne jak na dłoni i są problemami wręcz systemowymi, się milczy?

O tym właśnie rozmawiam z moim gościem, którym jest dr Jakub Chabik – inżynier, wykładowca akademicki, mąż, ojciec dwojga dzieci, a przede wszystkim prezes zarządu Stowarzyszenia na rzecz Chłopców i Mężczyzn. To pionierska organizacja, która w Polsce głośno upomina się o równe traktowanie panów i męski dobrostan.

🎧 W tym odcinku usłyszysz m.in.:

• ​O czym świadczą wstrząsające statystyki samobójstw mężczyzn i dlaczego państwo wciąż odwraca od nich wzrok?
• ​Co to jest „luka edukacyjna" i w jaki sposób polska szkoła nieświadomie spycha chłopców na margines?
• ​Jak kulturowe oczekiwania i nierealne wzorce krzywdzą samych mężczyzn?
• ​Jak wygląda rzeczywistość ojców walczących o prawa do dzieci w sądach rodzinnych.
• ​Czym jest manosfera (i „red pill") i dlaczego internetowi guru tak łatwo manipulują młodymi, samotnymi chłopakami.
• ​Dlaczego równość nie powinna być grą o sumie zerowej, a organizacje męskie i kobiece powinny grać do tej samej bramki.
• ​Czego możemy spodziewać się po nadchodzącym III Kongresie Mężczyzn.

Jeśli bliska jest Ci tematyka równości, zdrowia psychicznego i budowania zdrowych relacji opartych na partnerstwie – to nagranie jest dla Ciebie.

Podobał Ci się odcinek? Zostaw ocenę, napisz komentarz i udostępnij go dalej!

🔗 Wspomniane w odcinku linki i inicjatywy:

Jak wygląda codzienność rodziców dziecka z zespołem Downa zperspektywy pokoju dziecięcego, korytarzy na OIOM-ie i momentu, w którym z dniana dzień wpadają w medyczny „matrix”. Moimi gośćmi są Sylwia i KrzysztofBorysowie – twórcy profilu Rodzinka_321 oraz rodzice sześcioletniego Dominika ztrisomią 21.

Zdradzę Wam od razu coś pięknego – ta rozmowa zaowocowałanie tylko ogromem wzruszeń, ale i wzajemnymi gratulacjami, które wymieniliśmy zDominikiem na sam koniec spotkania. Dominik pogratulował mi świetnego podcastu,a ja jemu – że jest tak niezwykłym i bystrym chłopakiem. Bo jest przewspaniały!I sami się o tym przekonajcie słuchając tego odcinka i śledząc moje profile wmediach społecznościowych.

Z Sylwią i Krzysztofem rozmawiamy o tym, jak to wpłynęło nanich, kiedy okazało się, że moment wyczekiwanych narodzin (zdrowego isprawnego) dziecka stał się nagle walką o jego życie, jak z ciężarem diagnozyradzi sobie związek i dlaczego żałoba po zdrowym dziecku jest tematem, o którymwciąż tak trudno mówi się na głos.

To odcinek o lęku, obwinianiu się i strachu przed nieznanym,ale również o niezwykłym poczuciu humoru, ogromnej miłości i budowaniu własnegoświata, z którego inni rodzice mogą czerpać inspirację i otuchę.

Czy wiesz, że:

• Wedługstatystyk z zespołem Downa rodzi się jedno na 700 do 1000 dzieci, co czyni gonajczęściej występującą anomalią chromosomową?

• Trisomia 21to nie tylko obniżone napięcie mięśniowe i opóźniony rozwój, ale ryzykowspółwystępowania nawet 300 różnych chorób i zaburzeń – w tym ciężkich wadserca, a nawet ryzyko śmierci?

• 21 marca naznak solidarności i wsparcia dla osób z zespołem Downa zakładamy dwie różne,kolorowe skarpetki, bo swoim kształtem przypominają one chromosomy?

Sylwia i Krzysztof Borysowie w szczerej rozmowie ze mnądzielą się swoimi bardzo intymnymi doświadczeniami. Opowiadają, jak odpierwszych dni radzili sobie z lękiem o życie syna oraz z wyzwaniami, jakierzuca system, narzucając grafik przeładowany wyjazdami, kolejkami irehabilitacją.

W rozmowie usłyszysz m.in.:

•  Czym jest„matrix”, w który wpadają rodzice w momencie nieoczekiwanej diagnozy?

•  Dlaczegorodzice tracą poczucie własnej wartości, wchodząc w spiralę porównywania się zinnymi?

•  Jakdoświadczenie bycia „po dwóch różnych stronach szpitalnej szyby” wpływa narelację i wzajemne zrozumienie w małżeństwie?

•  Jak z takzwanym „lękiem o przyszłość” radzi sobie mama, a jak tata dziecka zniepełnosprawnością?

Rozmowę zdecydowałam się opublikować w całości, bezabsolutnie żadnych cięć i skrótów.

To rozmowa, która otwiera oczy i serca na potrzebęsolidarności, akceptacji i oswajania tego, czego czasem bardzo się boimy. Jeślichcesz zrozumieć, przed jakimi dylematami stoją rodzice dzieci zniepełnosprawnościami – ten odcinek jest dla Ciebie.

Jak wygląda męski kryzys suicydalny? Z pewnością nie tak, jak go sobie wyobraża większość z nas... To kryzys ukryty za maską twardego faceta, codziennie „naciągającego” uśmiech na twarz i odnoszącego zawodowe i życiowe sukcesy. Ale też kryzys, który nie wziął się znikąd.

Ten odcinek to poruszająca i niezwykle szczera rozmowa o tym, jak wygląda starość w Polsce – nie ta z kolorowych reklam suplementów na różne dolegliwości, ale ta codzienna, która często naznaczona jest samotnością, lękiem i poszukiwaniem własnej godności. Moim gościem jest Piotr Stelmaszewski – gerontolog i psychogerontolog.

Rozmawiamy o tym, dlaczego jako społeczeństwo boimy się starości, jak „pokolenie kanapkowe” radzi sobie z ciężarem opieki i dlaczego tak prozaiczne rzeczy, jak brak publicznych toalet, stają się murami nie do przebicia dla milionów Polaków.

To odcinek o potrzebie bycia widzianym, o samoopiece, która nie powinna być luksusem, oraz o tym, że starość to nie choroba, a naturalny etap życia, na który jednak nikt z nas nie jest w pełni przygotowany.O ile w ogóle…

Czy wiesz, że:     

• W Polsce żyje już blisko 10 milionów osób w wieku 60+, co stanowi ponad 26% naszego społeczeństwa?
• Samotność seniorów to nie tylko brak bliskich, ale często poczucie bycia „przezroczystym”, „niewidzialnym”,nawet we własnej rodzinie i społeczności?
• Pokolenie kanapkowe – osoby opiekujące się jednocześnie dziećmi i rodzicami – to grupa najbardziej narażona na wypalenie i kryzysy psychiczne?

Piotr Stelmaszewski w rozmowie ze mną bez upiększania diagnozuje systemowe braki, ale przede wszystkim skupia się na ludzkim wymiarze starzenia się. Tłumaczy, jak budować relacje oparte na empatii, a nie tylko na „obsłudze” potrzeb fizjologicznych seniora.

W rozmowie usłyszysz m.in.:

•  Dlaczego statystyki GUS to nie tylko liczby, ale przede wszystkim wyzwanie dla naszej empatii i wyobraźni?
• Czym jest „przezroczystość” seniora i jak sprawić, by osoby starsze odzyskały poczucie sprawstwa i wartości?
• Jakie są realne dylematy pokolenia kanapkowego i dlaczego prośba o pomoc nie jest oznaką słabości, a odpowiedzialności?
• Dlaczego brak publicznych toalet to symbol wykluczenia seniorów z przestrzeni publicznej i jak takie „drobiazgi”niszczą aktywność społeczną?
• Czym jest samoopieka w wieku dojrzałymi dlaczego dbanie o własny dobrostan jest najlepszym prezentem, jaki senior może dać swoim bliskim?

To rozmowa, która zostaje w głowie na długo. Jest wezwaniem do zatrzymania się i spojrzenia na seniorów nie jak na „problem do rozwiązania”,ale jak na ludzi, którymi sami za chwilę będziemy. Jeśli chcesz zrozumieć, jak budować świat przyjazny dla każdej generacji – ten odcinek jest dla Ciebie.

Gość: Piotr Stelmaszewski – psychogerontolog, specjalista opieki senioralnej, Prezes Krajowej Izby Managerów Opieki Senioralnej (KIMOS),członek zarządu dolnośląskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego

Linki:

Ten odcinek to wstrząsająca diagnoza kondycji psychicznejpolskiej młodzieży. Rozmawiam w nim z Melanią Dominiak – suicydolożką, terapeutką środowiskową i psychoterapeutką – o wynikach najnowszego raportu „Dobre i złe wiadomości – życie online i offline a zdrowie psychiczne polskichnastolatków”, który opublikowała Fundacja „Dbam o mój zasięg” na podstawie badań przeprowadzonych na kilkunastu tysiącach polskich nastolatków. Rozmawiamy o tym, co kryje się za statystykami, jaka jest kondycja psychiczna współczesnych polskich nastolatków, dlaczego tak często zmagają się z myślami rezygnacyjnymi i samobójczymi, jak im pomóc i jak taki młody człowiek wychodzi z kryzysu suicydalnego.

Czy wiesz, że:

•  23% uczniów szkół ponadpodstawowych myślało oodebraniu sobie życia?
• 36% miało pasywne myśli typu „lepiej byłoby sięnie obudzić”?
• Co czwarty nastolatek dowiedział się odznajomego o próbie samobójczej?

Melania Dominiak, na podstawie danych z raportu „Dobre i złewiadomości”, interpretuje w rozmowie ze mną skalę kryzysu i tłumaczy, dlaczego młodzi ludzie w kryzysie uciekają się do wsparcia rówieśników, a nie do systemowej pomocy.

W rozmowie usłyszysz m.in.:

• Jaka jest kliniczna różnica między pasywnymi aaktywnymi myślami samobójczymi i dlaczego te pierwsze są równie niepokojące.
• Dlaczego tak wielu nastolatków używa Internetu,aby „uciec od zmartwień” i czy to jest nowy czynnik ryzyka.
• Jakie błędy najczęściej popełniają bliscy,próbując wspierać osobę po próbie samobójczej, i jak stosować „czułe towarzyszenie”, zamiast narzucania tempa.
• Dlaczego w kontekście suicydologii samobójstwonie jest aktem wolnej woli, a efektem cierpienia.
• Czy system opieki psychologicznej zawodzi i jakpowinna wyglądać pierwsza pomoc emocjonalna dla młodzieży.

To rozmowa, która przełamuje tabu, dostarcza konkretnejwiedzy i jest wezwaniem do działania. Jeśli jesteś rodzicem, nauczycielem lub po prostu dorosłym, który chce zrozumieć skalę problemu – ten odcinek jest dla Ciebie.

Gość: Melania Dominiak – suicydolożka, terapeutkaśrodowiskowa, psychoterapeutka w trakcie szkolenia, Pracownia Działań Różnych.

Linki:

Są scenariusze, które może napisać tylko życie. Przemysław Staniszewski to były negocjator policyjny, dziś psycholog, suicydolog i psychotraumatolog, który w swojej karierze uratował ponad 1000 osób w kryzysie, stojących na krawędzi życia. Sześć lat temu los postawił go przed niewyobrażalną próbą – musiał sam zmierzyć się z samobójczą śmiercią własnego brata…

Rozmawiamy o tym:

• jakie pytania zadaje sobie w takiej sytuacji ktoś, kto na co dzień ratuje życie osób w kryzysie suicydalnym,
• jak poradzić sobie z pytaniem, które dręczy każdego, kto stracił bliską osobę w wyniku śmierci samobójczej,
• jak się podnieść i iść dalej, niosąc pomoc kolejnym osobom we własnym gabinecie,
• ile wspólnego ma praca negocjatora i psychologa.

Z odcinka dowiecie się także wszystkiego o kulisach pracy negocjatorów policyjnych i poznacie odpowiedzi na pytania:

• co można zobaczyć w oczach osoby, która stoi na krawędzi życia,
• jak negocjatorzy chwytają tę cienką nić, by przeciągnąć ludzi w kryzysie samobójczym na tę stronę,
• jakie mity o negocjatorach powielają filmy sensacyjne,
• kto ostatecznie decyduje o życiu osoby w kryzysie,
• dlaczego w negocjacjach trzeba być szczerym i autentycznym,
• czy negocjator może manipulować,
• dlaczego negocjatorzy policyjni to ludzie absolutnie wyjątkowi.

To rozmowa o tym, jak znaleźć siłę, by zamienić ból wpomaganie, i o tym, co dla osoby, która przez kilkanaście lat ratowała innych w sytuacjach ostatecznych, oznacza prawdziwa wartość życia.

Wysłuchaj odcinka, jeśli chcesz zrozumieć kulisy pracynegocjatora, poznać drogę transformacji i dowiedzieć się, jak mądrze rozmawiać o tym, co najtrudniejsze.

Śmierć dotyczy nas wszystkich, ale świat zakładówpogrzebowych wciąż owiany jest tajemnicą i stereotypami. Trudno się dziwić. Nie jest to przecież miejsce, w którym bywamy regularnie. Ja sama byłam w zakładziepogrzebowym dwa razy w życiu – pierwszy, żeby zorganizować pogrzeb mojego męża, drugi – niedawno żeby w spokojnym miejscu nagrać ten odcinek.

Jak naprawdę wygląda ta praca? Jakie jest codzienne życiepracowników zakładów pogrzebowych? Kim są i czym żyją ci ludzie? Jak zmieniła się ta branża w ciągu ostatnich 30 lat? I dlaczego wciąż działa na mocy ustawy, którą uchwalono tak dawno, że jeszcze moja mama była małą dziewczynką?

O tym rozmawiam z Iwoną Wojtuś, współwłaścicielką zakładu pogrzebowego Styks, która 30 lat temu postanowiła zmienić oblicze tej niełatwej branży. Zapraszam.

***

Co wspólnego mogą mieć wdowieństwo, opieka naddzieckiem w spektrum autyzmu i… sztuka origami? Odpowiedzi w najnowszymodcinku, którego gościem jest Agnieszka Biernacka, członkini zarządu PolskiegoTowarzystwa Origami i działaczka Fundacji „Jesteśmy Ważni”. Działa w kampanii„Ważni i Widoczni”, moderuje grupy wsparcia on-line dla rodziców dzieci zniepełnosprawnościami i uczy, jak odzyskiwać sprawczość po stracie.

Jeśli to, co tworzę, uznacie za wartościowe,możecie postawić mi wirtualną kawę → buycoffee.to/anitaodachowska. Każdewsparcie pomaga mi finansować ten podcast z własnej, wciąż skromnej kieszeni –i nagrywać kolejne odcinki.

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie zmoimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobienie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję,zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysemsamobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tejstronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, naktóre rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia.Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będziejuż nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli uważasz, że wartopodzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, zkimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnieuratujesz czyjeś życie...

Gdybyś chciała/chciał pomóc mi,wspierając to, co robię, zapraszam Cię na moją stronę

Darek stracił wzrok nagle, kilka lat temu, w prezencie, jak mówi z przekąsem, na czterdziestkę. Ale zamiast wycofać się z życia, zaczął działać, i to bardzo prężnie. Organizuje wsparcie dla osób niewidomych, angażuje się w różne projekty, pisze wiersze, a nawet fotografuje! I precyzyjnie kroi cebulę w małą kostkę, samodzielnie skręca meble i myje okna „na słuch”. A do tego jest influencerem na TikToku, który zaraża swoim pozytywnym nastawieniem nawet tych widzących. Jak to możliwe? Zapraszam na rozmowę o odkrywaniu siebie na nowo, odnajdywaniu radości w codzienności i tym, jak można widzieć świat pięknym – także bez użycia oczu.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

Gdybyś chciała/chciał pomóc mi, wspierając to, co robię, zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

Możesz też kupić mi kawę na https://buycoffee.to/anitaodachowska/

***

Zaobserwuj Darka na TikToku. Warto: https://www.tiktok.com/@widzacy_w_ciemnosci?lang=pl-PL

przy okazji możesz też zaobserwować mnie:

https://www.tiktok.com/@anitaodachowska?lang=pl-PL

Piotr Kulpa miał zaledwie sześć lat, kiedy jego ojciec popełnił samobójstwo. Historia Piotra opisana w książce Halszki Witkowskiej i Moniki Tadry „Niewysłuchani. O śmierci samobójczej i tych, którzy pozostali” ma tytuł „Pustka nie do zapełnienia”. A jednak… od ponad 50 lat Piotr tę pustkę nie tylko zapełnia, ale też - pewnie nieświadomie - wypełnia pustkę, jaka jest w ludziach, których spotyka na swojej drodze. Zapraszam do wysłuchania tego odcinka, którego gość jest z pozoru tak zwyczajny jak każdy z nas, a jednocześnie - jest... totalnie wyjątkowy.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

Gdybyś chciała/chciał pomóc mi, wspierając to, co robię, zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

Możesz też kupić mi kawę na https://buycoffee.to/anitaodachowska/

———

Piotra, bohatera tego odcinka, znajdziesz tutaj:

https://dlapociechy.com.pl/

https://www.youtube.com/@67meaculpa/featured

https://www.facebook.com/poetazemniebruku

———

💙🖤Nowy sezon podcastu otwiera arcyciekawa rozmowa z księdzem Tomaszem Trzaską, który oprócz tego, że jest… księdzem, jest także suicydologiem, ekspertem w Biurze ds. Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, współtwórcą projektu „Życie warte jest rozmowy”, do tego pracuje etatowo w Instytucie Pamięci Narodowej, jest kapelanem Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL w Warszawie i… jest też twórcą cyfrowym, którego bez problemu znajdziecie w mediach społecznościowych! Rozmowa z kimś takim nie może być nudna! Zapraszam do słuchania.

*Tu uwaga, którą piszę na prośbę ekspertki z Biura ds. Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym. Określenie "samobójca" jest, niestety, tak powszechne, że używamy go bez głębszej refleksji, zapominając, że jest stygmatyzujące i redukuje całe życie człowieka do jego ostatniego czynu. Jeśli chodzi o dane o samobójstwach księży, warto podkreślić, że są to liczby, które ks. Tomasz podaje "tak z głowy", bez oparcia o jakiekolwiek dane, bo po prostu tych danych nie ma.

---

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

A jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

———

💙🖤Anoreksja jest jednym z najbardziej śmiertelnych zaburzeń psychicznych. Co roku na świecie umiera z jej powodu 5 do nawet 10% osób, które na nią chorują. W Polsce mówi się nawet o 2%, czyli ponad 750 osobach rocznie. Ja zetknęłam się z anoreksją dokładnie 19 czerwca 2022 roku, kiedy moja córka wyznała mi, że od wielu miesięcy się głodzi. Ola miała wtedy 21 lat. I to ona jest gościem tego odcinka.
Nagranie go było jej inicjatywą. Ja potrzebowałam wielu miesięcy, żeby zaakceptować propozycję rozmowy na temat anoreksji akurat z nią. Ale kiedy już podjęłam decyzję, wiedziałam, że jest dobra. 
Jak to możliwe, że niczego nie zauważyłam, chociaż wtedy mieszkałyśmy razem? Jak trudna była jej samodzielna i nasza wspólna walka z tą chorobą? Dlaczego kiedy jej waga świadczyła o zagrożeniu życia, Ola nie trafiła do szpitala? Co dzisiaj myśli o trudnej drodze, jaką przeszła i co ma do przekazania innym osobom zmagającym się z zaburzeniami odżywiania? O tym usłyszycie w tym odcinku – dla mnie tym ważniejszym, że dwunastym, a więc rocznicowym odcinku podcastu.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli uważasz to, co tworzę, za wartościowe i chcesz wspierać rozwój podcastu - polub, zasubskrybuj, udostępnij. Możesz też kupić mi kawę na https://buycoffee.to/anitaodachowska

Dziękuję za każde wsparcie i za to, że jesteś 💙

Zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

A jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

———

WAŻNE: Ze względu na problemy techniczne Spotify odcinek w wersji wideo będzie dostępny tylko na YouTube. Podaję link: https://youtu.be/Ig2BC7ejeYg

„Kiedy coś tracimy, dopiero wtedy dociera do nas, jak wielką wartość dla nas miało” – mówi Brian Kinsella, gość najnowszego odcinka podcastu. Nie wie, czy zostało mu sześć miesięcy życia, czy sześć lat, ale… cieszy się każdą chwilą w takim stylu, jakiego życzyłabym każdemu, kto wie, że jego czas po tej stronie zbliża się ku końcowi. A właściwie życzyłabym tego każdemu z nas. Bo przecież nikt z nas nie wie, KIEDY…

W wirtualnym świecie przesyconym przez treści dostarczane przez influencerów, celebrytów, ludzi znanych oraz znanych z tego, że są znani, najciekawsi okazują się ludzie nieznani. Wystarczy dobrze rozejrzeć się w swoim otoczeniu, żeby wyłowić ludzi z fantastycznymi historiami, które do żadnych mediów nigdy nie trafiły i nie trafią, a są materiałem na naprawdę dobry film. Taka jest właśnie historia mojego kolejnego rozmówcy, którym jest wrocławianin Marek Wiśniewski, były dziennikarz, przedsiębiorca, więzień... dziś emeryt, który żyje tylko dzięki dializom.

Ja wciąż pozostaję pod wrażeniem i w wielkim szacunku dla mądrości życiowej, optymizmu i... w szoku, że Marek jest tylko rok młodszy od mojej mamy!

Marek był królem życia, przeżył bankructwo, przeżył więzienie, przeżył wypadek samochodowy, przeżył jeszcze wiele innych trudnych rzeczy, przeżył ciężką chorobę. I żyje nadal dzięki dializom. Bez dializy czekałaby go śmierć.Będzie to rozmowa o życiu, rozmowa o miłości, rozmowa o umieraniu, o stracie i o tym, co jest w życiu najważniejsze. Aż żal, że Marek nie jest celebrytą ani influencerem (notabene nie lubi tych dwóch określeń, ale na szczęście, lubi nazwę podcast), bo tej rozmowy powinien posłuchać każdy człowiek, który miewa refleksje nad własnym życiem. I TO OBOWIĄZKOWO!

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

Co czuje matka, kiedy jej syn mówi, że nie chce już dalej żyć? Jak nierówna jest walka o życie dziecka, gdy przeciwnikiem jest choroba jego duszy? W kolejnym odcinku podcastu usłyszycie historie Beaty, matki, która jest na początku nauki życia na nowo, życia bez ukochanego syna. Syna, który nie chciał już dalej żyć…

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

A jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

———

Co się dzieje w naszym mózgu i organizmie, kiedy tracimy kogoś bliskiego? Jak radzić sobie z emocjami? Jak pomóc sobie przetrwać żałobę? Czy można mózg wytrenować do radzenia sobie nawet w tak trudnych sytuacjach, jak trauma po śmierci bliskiej osoby? O tym i o wielu innych ważnych nie tylko dla osób pogrążonych w żałobie sprawach opowiada mi Justyna Żejmo, psycholog, terapeuta, coach, neurotrener, autorka wydanej niedawno książki „Spokojny mózg”, której wielką miłością jest psychoneuroimmunologia.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu –  zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

Mówi się, że nieszczęścia chodzą parami. Do życia Sylwii, która jest gościem najnowszego odcinka podcastu, w parze przyszły dwie niewyobrażalne tragedie – dla wielu nie do udźwignięcia. Najpierw przeżyła samobójczą śmierć męża, a gdy wydawało się, że już sobie z tym poradziła, taką samą drogę ucieczki od życia wybrała jej średnia córka… Posłuchajcie historii o niezwykłej sile zwykłej, a jednak wyjątkowej kobiety.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu –  zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

Czy o śmierci powinno się mówić tylko na poważnie? Czy można się z niej śmiać? Co się stało na pogrzebie jego dziadka? Co znalazł w pokoju swojego kumpla, który pracował w zakładzie pogrzebowym? I co będzie miał napisane na nagrobku? W tym odcinku o śmierci rozmawiam z kabareciarzem, komikiem, współzałożycielem Kabaretu Młodych Panów Robertem Korólczykiem. Poznajcie Roberta, jakiego nie znacie!

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

Mężczyzna musi być silny, bo przecież chłopaki nie płaczą, a terapia jest dla słabych. Takie i wiele innych stereotypów powstrzymują mężczyzn od szukania pomocy i pchają ich często na najstraszniejszą ścieżkę.

W tym odcinku po raz pierwszy rozmawiam z mężczyzną. Jest artystą i mówcą motywacyjnym, który dzielnie, choć nie rozpychając się łokciami (a zaraz dowiecie się, dlaczego) przeciera w moim podcaście szlaki dla innych panów.

Posłuchajcie faceta, który nie boi się emocji, kiedy trzeba, to płacze, a kiedy czuje, że sam nie da rady, szuka pomocy. I pomaga innym. Moim gościem jest Mariusz Kędzierski.

Zapraszam do wysłuchania odcinka.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

Jak różne są „oblicza” samobójców? Co musi się stać, żeby człowiek chciał sobie odebrać najcenniejszy skarb – życie? I jak możemy temu zapobiegać? Bo możemy! O tym wszystkim rozmawiam z Małgorzatą Łubą, psycholożką, suicydolożką i ekspertką Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, która czuwa nad moim podcastem.

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

A jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

———

🖤Mąż Julii zginął śmiercią samobójczą zaledwie półtora miesiąca po ślubie, w dniu, gdy odebrali od fotografa ślubne zdjęcia i ozdobili nimi mieszkanie. W głowie Julii do dzisiaj, choć minęło już pięć lat, wciąż przewija się pytanie: „Dlaczego?” Przez kilka lat po śmierci pisała do męża listy. Napisała ich ponad trzysta…

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

A jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

———

🖤Historia Kasi, z którą rozmawiam w premierowym odcinku podcastu, to pełna emocji opowieść o miłości i o tym, jak dobre życie kochającej się rodziny może się w ciągu zaledwie miesiąca zmienić w koszmar. Kasia została wdową niespełna dwa lata temu. Jej mąż jest ofiarą śmierci samobójczej. Przed śmiercią oboje stoczyli straszną walkę z jego ciężką chorobą, z jego demonami i… z systemem pomocy osobom w kryzysie, który w Polsce nie zawsze działa, tak jak powinien. 

***

W podcaście „Po tej stronie” wspólnie z moimi rozmówcami poszukuję odpowiedzi na pytania, które zadają sobie nie tylko osoby pogrążone w żałobie, ale też cierpiące na depresję, zmagające się z ciężką chorobą czy traumą, ogarnięte kryzysem samobójczym lub po prostu – zagubione w życiu po tej stronie. 

Chcę pozbierać te wszystkie kawałki, na które rozpada się każdy, kto doświadcza psychicznego cierpienia. Chcę posklejać ten rozbity wazon w całość. Na pewno nie będzie już nigdy taki sam, ale może jeszcze być bardzo, bardzo piękny.

Jeśli chcesz mi pomóc i wspierać to, co robię (nie ma znaczenia, jak), zapraszam Cię na moją stronę

https://anitaodachowska.pl/

bezpośrednio na stronę podcastu

https://anitaodachowska.pl/podcast/

i do mediów społecznościowych

https://www.facebook.com/podcast.potejstronie/

https://www.instagram.com/potejstronie/

https://www.facebook.com/anitaodachowskapl/

A jeśli uważasz, że warto podzielić się tym, co właśnie usłyszałaś/usłyszałeś, z kimś bliskim lub znajomym, to koniecznie to zrób. Być może właśnie uratujesz czyjeś życie...

———